Οταν κανω καποιες νυξεις στη περιεργη πραγματικοτητα, παντα βασανιζομαι απο που να αρχισω! Για μενα ε! Και προς εμενα! Αναρωτηθηκα μονος μου προσφατα γιατι ενας ανθρωπος μπορει να βρει μεσα στο λαβυρινθο του, φωλιασμενη μια κακη ιδεα για εναν αλλο ανθρωπο. Πηγαζει πραγματι απο τις εντολες που δινουν οι εγκεφαλικοι λοβοι, η το να ειμαι μισανθρωπος τρεχει μεσα μου επειδη μου το εμαθαν; Τι πραγματικα με κανει να ειμαι κακος απεναντι σε ενα κομματι της ζωης; Η αδυναμια να προστατευσω την γαλαζια μου ασπιδα, η μηπως εκει εξω υπαρχουν οντως κοφτερα σπαθια; Εννοω: το αδυναμο και χωρις γνωσεις εγω μου υποσκιαζεται και σαν αγριμι προσπαθω να πατισω πανω στον αλλον, η ο αλλος ειναι λιγοτερο εγωιστης απο μενα; Η και οχι! Ολοι οι ανθρωποι ειναι καλοι. Φαντασου μετα απο μια δολοφονια, να γυρισεις τον χρονο πισω, να αρπαξεις τον ανερχομενο δολοφονο και να τον τοποθετησεις σε ενα κενο και λευκο χωρο. Οι δολοφονικες του ανησυχιες θα τον καθιστουν παρανοϊκο, ομως δεν θα υπαρχει εκει κανενα θυμα του να τον κανει εμπρακτα δολοφονο. Νινα