Ειναι η μοιρα πια γραπτο, οχι νυστερι μα με λημα
Μου γραψαν πως στη πλατη μου πλανητες θα σηκωνω
Κι αν κλαψαν ολοι ο συμμαχοι, ολο τους ανταμωνω
Σα σφαιρα μοιαζει, και τη σπρωχνω στις παλαμες
Για να δεις πως αν πειραζει ειναι μονο η αρχη
Μα ειν´οι μασκες τους συκιε καμια αγεροχη
Και οταν βρεχομαι ολοι μπαινουνε στις θερμες
Μα τωρα πια απο το φλοιο που με κοιταζω
Ψαχνω να βρω με ποιους ανηθικους ταιριαζω
Λαθος ξεχωρισα που ο ανεμος φυσουσε
Κι ετσι αγκαλιασα σφιχτα οτι μισουσε
Φιλουσε αδιακοπα σαν φιδια του ιουδα
Και αδιαφορησε για καθε πεταλουδα
Αν απαντουσα δυνατα σε καθε ερωτηση
Θα δινα τελος στη μεγαλη μου αιωρηση
Κι αφουφοβομουν ΞΑΝΑΕΡΧΟΜΟΥΝ
Στο θεριευτη νου
Ηταν το γραμμα απ´το σπασπενο το καθρευτη μου
Σ´ενα σωρο απο αμηχανους κενους ψευτοφωτοζεται
Σ´ενα λιβαδι απο νερο κανενας δε χαριζεται
Αν τα ασυγχωρητα τα φορεσα στο δερμα μου
Κι αν αντεχα ξανα φταιει το κερμα μου
Στο τερμα μου που λιγο λιγο χανεται
Κι ετσι το βελος μου δεν θα ολοκληρωνεται