βυθοσκοπισε

Παρασκευή 30 Μαΐου 2025

Θωράκιση και Ανώτερος Εαυτός

Όταν κατάφερα να μπω στο σκοτεινό δωμάτιο, ήταν πια 24 χρόνια αργά. 

Μα έλα που ήμουν και από πιο πριν μακριά σου. Οι μεγάλες δυνάμεις είχαν ήδη ανοίξει έναν συγκεκριμένο και πολύ διττό δρόμο. Και ένα φράχτη από το πάτωμα ως το φεγγάρι.

"Θα γίνω εσύ μαμά, για να μη σε σκοτώσω. Και εσένα μπαμπά από την άλλη θα σε απαρνηθώ, μπας και καταλάβεις"

Και τελικά ούτε κατάλαβες ποτέ. Αντιθέτως, μίσησες κι άλλο και πέθανες. Και εσύ, άρχισες να αργοπεθαίνεις ζωντανή. Και βλέποντας σε να μην καταλαβαίνεις, και να αργό πεθαίνεις χάθηκα και αφέθηκα να αιωρούμαι στο μάταιο και στο τίποτα της ανώτερης απόφασης μου. 

Μόνο αποφάσεις και σκέψεις. Και τώρα η καρδιά! την ακούω πρώτη φορά να πάλλεται. Ήταν πάντα εκεί και δεν μπορούσα να δω το δρόμο της. Ούτε τώρα μπορώ. Δεν έχω μάθει να εκπέμπω πραγματικά τέτοιες συχνότητες. Δεν έχω μάθει να ανάβω, να φορτίζω από μέσα.

Και πως αποχωρίζεται κανείς αυτή την αμυντική ικανότητα να σφίγγει το στήθος και η καρδιά, όλος ο θώρακας; Να σέρνει την ανάσα μου σε πολύ στενά τετραγωνάκια, ψηλά ψηλά στο λαιμό μου. Και τα πόδια αυτήν την αίσθηση ακολουθούν, και παρότι πατάνε στη γή, είναι σα να θέλουν να την αποχωριστούν, σα να μη τη θέλουν. Σα να φοβούνται να νιώσουν την έκταση της. Πες 

Όταν κατάφερα να μπω στο δωμάτιο και στο μαύρο των ματιών σου, σύνδεση. Άσπρο. Άσπρο και τίποτα. 

Μεταμόρφωση και οι γκρίζες γραμμές γίνανε χρυσές σφαίρες γύρω μας. Και αν έπρεπε να μπήξω το σπαθί στη καρδιά μου;

Και αν έτσι άναβα;

Θα πέθαινα;

Εσύ, μου πήρες το σώμα και το μυαλό και εσύ μου στέρησες την καρδιά και το πνεύμα. Και η ψυχή μου πως προσπαθεί να τα ανακτήσει όλα.

Έμεινε για μένα μια απόφαση κατακερματισμένη. Δεν θα με καταλάβεις και εσένα ίσως να σε σκοτώσω. Είμαι για μένα. Είμαι τα πάντα και τίποτα.

Παρασκευή 5 Απριλίου 2024

Lightworker

Δεν θυμάμαι πότε θύμωσα πρώτη φορά. Η πρώτη μνήμη σε αυτό, είναι εκεί, στην εφηβεία στον αγώνα μου να με καταλάβω και να με αγαπώ. Όταν για πρώτη φορά, ο μπαμπάς με έκανε πατέρα. Λίγο μετά την ενηλικίωση, ήρθε ο φόβος της μαμάς να με σκεπάσει, να με κάνει αυτός άντρα, και να γίνω λύκος, απέναντι και στον πατέρα και στην ελπίδα μου. Και παρέδωσα την πλοήγηση μου και τον μαγνήτη μου στο φόβο. Από συνήθεια; από ανάγκη να ελέγχω και να με φροντίζω τιμωρητικά!

Είναι βουβά στη σιωπή και κανείς δεν αντέχει. Να σπάει όπως και να ΄χει, και ας χαραμίζουμε, ας χαραμιζόμαστε, ας κάνουμε κύκλους. Και ευθείες γραμμές. Και όλα τα σχήματα ρε γαμώτο. Και ο θυμός τι να ναι; Να μην είναι και ένα σπάσιμο; μια αντίσταση σε αυτή τη συσπείρωση το να χαραμίζω και να χαραμίζομαι; Και να γίνομαι κύκλοι, και γραμμές και σχήματα, Και να αντιστέκομαι. Να σπάω τη σιωπή με θυμό, για να μπορώ να ψάχνω και να βρίσκω την ηρεμία παντού. 

Και αν είμαι θυμός, είμαι χαρά. και λύπη. Και αηδιάζω και φοβάμαι και βιώνω την έκπληξη και με τις δύο τις πλευρές. Αν είναι θυμός, τότε νιώθω και αισθάνομαι. Και σε βαθύτερο επίπεδο, νιώθω απειλή, σαν ένα μικρό παιδί που φοβάται τη νύχτα το σκοτάδι και τα δάση. Είναι που δεν έχω μάθει την αγάπη, όσο και να την ξέρω, τόσο τη φοβάμαι και τη θέλω, και την αρνούμαι, και τη διψάω και τη λυπάμαι. Και είναι θυμός. Και θυμάμαι. Και Ξεχνάω. Και όταν θυμώνω δεν λυπάμαι. 

Γιατί είναι θυμός που η αγάπη δεν κρατάει και δε θυμάται. Είναι θυμός να μην ακούς τα θυμωμένα μάτια τους, και να μη βλέπεις τίποτα περισσότερο από θυμωμένες λέξεις. Σαν παιδάκι μικρό που φοβάται. 




Κυριακή 24 Μαρτίου 2024

ΡΡ

-Το σώμα μου ακολουθεί ότι η σκέψη και το συναίσθημα σου ζητάει από εσένα.

-Ζηλεύω (που βρίσκεις τη δύναμη να μπεις στη διάσταση)? Θυμώνω (που εγώ σου έδωσα αυτή τη δύναμη με το χωρισμό που ζήτησα)?

-Για πρώτη φορά στο σημείο που...γίνεται τι? "δεν ξέρω", "εγώ", "εσύ" και όσο και αν θέλουμε το "μαζί", μάλλον δεν κάναμε τίποτα στην πραγματικότητα για αυτό.

-"Θέλω λίγο ακόμα"! και μετά, σιωπή; τι σε νίκαγε και δεν έλεγες όντως ποτέ, τι θέλεις!?!

-Ένιωσα να ξέρεις πολύ περήφανος για εσένα! Σε είδα μέσα στο μονοπάτι της αυτό-αποδοχής και συγκινήθηκα, και ας μη το είπα! Λέω για τη μαμά και την αλήθεια! Είσαι πολύ δυνατός :)

-Ένα κομμάτι των προσμονών μου, έκλαψαν λίγο το πρωί μαζί μου.

-Ποτέ δεν σταμάτησα να σε θαυμάζω και να σε σέβομαι, και ας νόμιζες ότι ο θυμός μου σε απορρίπτει!

-Σ'αγαπώ, είμαι ερωτευμένος μαζί σου! Και ας μην έχω τη δύναμη πια, θα ελευθερωθώ και θα σε αφήσω τώρα, είσαι όλα ότι θέλω.


 

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2024

στο κουταβι μου

 Ήρθε μια μέρα που η καρδία; το μυαλό μου;

Το κουτάβι μου! δεν άντεξε να αντέχει στην ανοχή του για εμένα!

Πόσα βράδια με στέρησα άραγε από το μικρό μου κουτάβι;


Δε σταμάτησε να με λυπάται ποτέ τελικά, όσο σκληρά και να μασούσε τα πόδια του!

Εμένα; γλειψίματα, αγκαλιές και ακτίνες. 

Κάθε φορά που γέμιζα το μπόλ του με συναισθήματα και νερό. 


Και αν είναι γερό αυτό που νιώθει για εμένα,

τότε πως γίνεται να έχω αίματα μόνο στα μάτια,

και να μην βλέπω το χρώμα του τοίχου.


Ούτε βιβλία ούτε ρολόγια δείχνανε και μέτραγαν

όλα αυτά που είναι το κουτάβι μου, 

και εγώ έχω αίματα στον τοίχο.


Ο καφές τελικά σκέτος και αυτός,

και τα πατώματα δεν σηκώθηκαν ποτέ.

Έγιναν ένα με το ταβάνι τελικά. Γλιστρήσαμε.


Πόσες φορές δεν σε έπνιξα στην αγκαλιά μου

και εσύ λάτρευες να με δαγκώνεις,

με ελπίδες, στοργή και ένα χρέος.


Πως δυνατά να σου πω και να μάθεις,

ότι οι ραφές και τα ενωτικά μας είναι αντισώματα.

Γαλάζιες αστραπές και κεραυνοί ζωγραφισμένοι του λουρί του.


Πάει το κουτάβι μου! 

Έμεινε μόνο πίσω του ένα λουρί λατρεμένο

και ένα ρολόι με τον απόηχο της φροντίδας να χτυπάει αλλά να μην ολοκληρώνεται.


Σε έναν παράδεισο φτιαγμένο από οστά και πόμολα.

Οι κουρτίνες υγρές απ' τα μάτια, 

και το κουτάβι μου είναι στρώμα στο κρεβάτι μου.


Ανατινάγματα, απεμπλοκή και εξάρτηση.

Σε μια συνάρτηση στα όρια,

όπου εκείνο δηλαδή με είχε κατουρήσει.

Συνάντηση.


Και αν δεν είχα ορίσει ταυτότητα,

με ποια ορμή θα εξουσίαζα;

Κουταβίσιες φωνές, βροντές και αρώματα;


Και, βρέθηκα να μαι στη μέση χαμένος κομμένος,

ανεμοστρόβιλοι, βελονιές και δεσμά.

από την ήλιο στο φεγγάρι να βλέπω το κουτάβι μου

να κυνυγάει την ουρά του.




Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2022

Ο Χίλερ

 δεν έχει τη δύναμη να θεραπεύσει κανέναν. 

Ούτε καν τον εαυτό του.

Αντιθέτως, οφείλει να εμπνεύσει την επιθυμία για θεραπεία.

Για αλλαγή.

Έχει βέβαια όλες αυτές τις ικανότητες που απορρέουν απευθείας από το ασυνείδητο.

Το άγγιγμα του γίνεται αργά και απαλά.

Το φιλί του παγνσει το χρόνο. Ούτε να τον κινήσει μπρος ούτε πίσω.

Τα ματια του βλέπουν τα αόρατα πράγματα που συλλογικά ξεδιπλώνονται γύρω μας.

Ακούει ενεργητικά, και πολλές φορές προβάλλει τις εσωτερικές του φωνές. Θα έπρεπε!

Μυρίζει το σκοτάδι των άλλων.

Δύναμη ή/και κατάρα.

Ο θεραπευτής δεν προβάλει την αυτό θεραπεία της ζωής του! 

Προβάλει την ικανότητα του να διαχειρίζεται το σκοτάδι.

Θεραπευτής σημαίνει μια ζωή στρωμένη, όχι με ροδοπέταλα.

Θεραπευτής σημαίνει την ένωση πολλών ή και όλων των διαταραχών.

Σημαίνει αιώνια αναζήτησή του φωτός. Πολλές ζωές.

Σημαίνει γάμος με τον πόνο  

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2022

     Ο αεροδαμαστής

 Σαν τρένα που με ιλιγγιώδη ακτίνα

υπογραμμίζουν το, οριακά κοντά, πρόσωπο μου.

Ξεθάβομαι με γυάλινη αξίνα.


Και αν έχω χρέος με υπόλοιπο μηδαμινό,

Θα είμαι κεραία και βέλος;

Χάνομαι σε ότι πιο γιορτινό.


Πως χάθηκαν οι πιο ρομαντικοί,

σε αστέρινα λημέρια;

Τεφτέρια, ντέφια και καρδιά γονατιστή.


Πολεμιστής του ανέμου!


Στον πιο αχαρτογράφητο ωκεανό,

τις μνήμες μου ανασύρω.

Αρμοί ορθάνοιχτοι, αντίσταση στο αγνό.


Και αν έχω αξία θα σε βρω,

γυμνός, χωρίς στολές και ονόματα,

από το τίποτα στο τίποτα για να σε δω.


Κι αν είμαστε παιδιά της γης, του ήλιου, του αιθέρα.

ένα φιλί σου ήταν αρκετό,

για να δαμάσω τον αέρα.


Πολεμιστή του ανέμου.




Κυριακή 9 Μαΐου 2021

Abracadabra

Θα δημιουργήσω όσο μιλάω. Δηλαδή την ώρα που θα αποτυπώνω λέξεις, θα δημιουργώ. Θα δημιουργώ αυτό που θα αποτυπώνουν οι λέξεις. Δεν ξέρω αν μπορώ να το κατανοήσω. Ξέρω ότι μπορεί να το απεικονίσω. Σαν μια σφαίρα άυλη, που υπάγεται να αλλάζει μορφές στο κάλεσμα των λέξεων. Μια σφαίρα ευάλωτη σε όλες τις κοινωνικές-συναισθηματικές-γνωστικές συσκευές. Μια σφαίρα, που επιθυμεί να τραβήξει τα άτομα σε μοναδικά σημεία για τον καθένα.  Πιστεύεις ότι αυτές οι συσκευές που προαναφέρθηκαν, απομακρύνουν τα άτομα από τα μοναδικά τους σημεία; Εγώ δεν ξέρω τι να πιστέψω. Πιστεύω ότι η λέξη είναι άπειρη. Αυτή και το φάσμα που δημιουργείται από αυτήν. Ας μη ληφθεί ο χρόνος σαν μεταβλητή όταν ψάχνουμε το φάσμα της λέξης. Θα χαθούμε σε χρονικά ταξίδια του πριν και του μετά. Ας μείνουμε στο φάσμα που η λέξη δημιουργεί τώρα. Τώρα, που μιλάω, δημιουργώ. Η λέξη πάντα συνοδεύεται. Ξεδιπλώνει από συναισθηματικές εντυπώσεις, σκέψεις, πεποιθήσεις και αξιακά συστήματα, γνωστικές διαστρεβλώσεις μέχρι αρχέτυπες εμπειρίες. Η λέξη, είναι ίσως η μόνη παγίδα, “για το χρόνο να σταματήσει και να κολλήσει με την πλάτη στο χώμα” (Jeremy Irons). Αν σκεφτεί κανείς ότι ένα τώρα, είναι γεμάτο από πριν και από μετά, τότε θα καταλάβεί το περιττό στοιχείο που κρύβεται στο να θέτει το χρόνο ως μεταβλητή σε συνάρτηση με τη λέξη. Αν καταλάβαινε κανείς τη δύναμη που έχει η λέξη, να συσπειρώνει τα ξεδιπλώματα που αναφέρθηκαν και να τα αναδομεί, έτσι όπως εκείνη επιτάσσει, αιχμαλωτίζοντας την πραγματικότητα παγώνοντας τον χρόνο. Έτσι, αντιστεκόμενος κάποτε απέναντι στην ανάγκη να εξηγήσω κάτι που δεν περιγράφεται, πρώτα από όλα επικαλέστηκα την εγκράτεια, λέγοντας «στο όνομα της εγκράτειας», χωρίς να κατανοώ ακόμα την ιστορία που συνύφαινα στο χρόνο. Και αυτή ξεδιπλώθηκε πάνω μου προστατεύοντας με πρώτα από όλα από τις κοινωνικές εφαρμογές τους. Μετά, στράφηκα στο θεό Ήλιο, δίνοντας όρκο αιώνιας συντροφικότητας με αυτόν. Για να μη με εγκαταλείψει ποτέ τις συννεφιασμένες μέρες. Και αυτός έτσι μαγικά, κάτι έψησε μέσα μου. Όταν θυμήθηκα τη διαύγεια που ένιωσα όταν επικαλέστηκα τέτοιου είδους δυνάμεις, και κατάλαβα πως έπρεπε να την επικαλεστώ εξίσου. Έπειτα, «καλώ τη δύναμη της σιωπής» ψιθύρισα με ήχο γοερό. Για να μπορέσει το στόμα μου να ανοίγει, πρώτα από όλα εσωτερικά. Μετά ένιωσα σχεδόν γυμνός απέναντι σε τέτοια θηρία. Έτσι, σκέφτηκα πως έπρεπε να γίνω το δοχείο για να αφήσω τη δύναμη, όχι όλη, μερική από αυτήν, όση ακριβώς χρειάζομαι για να μπορώ να βλέπω και να ακούω όλες αυτές τις οντότητες που επικαλέστηκα! Και αυτή, σύνθεσε πάνω μου πανοπλία από κομμάτια των λέξεων και των φασμάτων που ξεδίπλωσαν στα πόδια μου και στα χέρια μου. Σαν ιππότης τότε εγώ, κατέληξα στο σημείο να βλέπω το φόβο! και οποία άλλη λέξη συνοδεύεται από αυτόν. Και αναγνώρισα το περιττό που και αυτός/α κρύβει/ουν. Και είπα «απαλλάσσομαι από εσένα». Και πραγματι, αυτός έδειχνε να είναι ανήμπορος απέναντι μου πια. 


abracadabra (εβραϊκά)/ αβρακανταύρα. 

1. «Θα δημιουργήσω όσο μιλάω»