βυθοσκοπισε

Κυριακή 24 Μαρτίου 2024

ΡΡ

-Το σώμα μου ακολουθεί ότι η σκέψη και το συναίσθημα σου ζητάει από εσένα.

-Ζηλεύω (που βρίσκεις τη δύναμη να μπεις στη διάσταση)? Θυμώνω (που εγώ σου έδωσα αυτή τη δύναμη με το χωρισμό που ζήτησα)?

-Για πρώτη φορά στο σημείο που...γίνεται τι? "δεν ξέρω", "εγώ", "εσύ" και όσο και αν θέλουμε το "μαζί", μάλλον δεν κάναμε τίποτα στην πραγματικότητα για αυτό.

-"Θέλω λίγο ακόμα"! και μετά, σιωπή; τι σε νίκαγε και δεν έλεγες όντως ποτέ, τι θέλεις!?!

-Ένιωσα να ξέρεις πολύ περήφανος για εσένα! Σε είδα μέσα στο μονοπάτι της αυτό-αποδοχής και συγκινήθηκα, και ας μη το είπα! Λέω για τη μαμά και την αλήθεια! Είσαι πολύ δυνατός :)

-Ένα κομμάτι των προσμονών μου, έκλαψαν λίγο το πρωί μαζί μου.

-Ποτέ δεν σταμάτησα να σε θαυμάζω και να σε σέβομαι, και ας νόμιζες ότι ο θυμός μου σε απορρίπτει!

-Σ'αγαπώ, είμαι ερωτευμένος μαζί σου! Και ας μην έχω τη δύναμη πια, θα ελευθερωθώ και θα σε αφήσω τώρα, είσαι όλα ότι θέλω.


 

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2024

στο κουταβι μου

 Ήρθε μια μέρα που η καρδία; το μυαλό μου;

Το κουτάβι μου! δεν άντεξε να αντέχει στην ανοχή του για εμένα!

Πόσα βράδια με στέρησα άραγε από το μικρό μου κουτάβι;


Δε σταμάτησε να με λυπάται ποτέ τελικά, όσο σκληρά και να μασούσε τα πόδια του!

Εμένα; γλειψίματα, αγκαλιές και ακτίνες. 

Κάθε φορά που γέμιζα το μπόλ του με συναισθήματα και νερό. 


Και αν είναι γερό αυτό που νιώθει για εμένα,

τότε πως γίνεται να έχω αίματα μόνο στα μάτια,

και να μην βλέπω το χρώμα του τοίχου.


Ούτε βιβλία ούτε ρολόγια δείχνανε και μέτραγαν

όλα αυτά που είναι το κουτάβι μου, 

και εγώ έχω αίματα στον τοίχο.


Ο καφές τελικά σκέτος και αυτός,

και τα πατώματα δεν σηκώθηκαν ποτέ.

Έγιναν ένα με το ταβάνι τελικά. Γλιστρήσαμε.


Πόσες φορές δεν σε έπνιξα στην αγκαλιά μου

και εσύ λάτρευες να με δαγκώνεις,

με ελπίδες, στοργή και ένα χρέος.


Πως δυνατά να σου πω και να μάθεις,

ότι οι ραφές και τα ενωτικά μας είναι αντισώματα.

Γαλάζιες αστραπές και κεραυνοί ζωγραφισμένοι του λουρί του.


Πάει το κουτάβι μου! 

Έμεινε μόνο πίσω του ένα λουρί λατρεμένο

και ένα ρολόι με τον απόηχο της φροντίδας να χτυπάει αλλά να μην ολοκληρώνεται.


Σε έναν παράδεισο φτιαγμένο από οστά και πόμολα.

Οι κουρτίνες υγρές απ' τα μάτια, 

και το κουτάβι μου είναι στρώμα στο κρεβάτι μου.


Ανατινάγματα, απεμπλοκή και εξάρτηση.

Σε μια συνάρτηση στα όρια,

όπου εκείνο δηλαδή με είχε κατουρήσει.

Συνάντηση.


Και αν δεν είχα ορίσει ταυτότητα,

με ποια ορμή θα εξουσίαζα;

Κουταβίσιες φωνές, βροντές και αρώματα;


Και, βρέθηκα να μαι στη μέση χαμένος κομμένος,

ανεμοστρόβιλοι, βελονιές και δεσμά.

από την ήλιο στο φεγγάρι να βλέπω το κουτάβι μου

να κυνυγάει την ουρά του.