βυθοσκοπισε

Παρασκευή 5 Απριλίου 2024

Lightworker

Δεν θυμάμαι πότε θύμωσα πρώτη φορά. Η πρώτη μνήμη σε αυτό, είναι εκεί, στην εφηβεία στον αγώνα μου να με καταλάβω και να με αγαπώ. Όταν για πρώτη φορά, ο μπαμπάς με έκανε πατέρα. Λίγο μετά την ενηλικίωση, ήρθε ο φόβος της μαμάς να με σκεπάσει, να με κάνει αυτός άντρα, και να γίνω λύκος, απέναντι και στον πατέρα και στην ελπίδα μου. Και παρέδωσα την πλοήγηση μου και τον μαγνήτη μου στο φόβο. Από συνήθεια; από ανάγκη να ελέγχω και να με φροντίζω τιμωρητικά!

Είναι βουβά στη σιωπή και κανείς δεν αντέχει. Να σπάει όπως και να ΄χει, και ας χαραμίζουμε, ας χαραμιζόμαστε, ας κάνουμε κύκλους. Και ευθείες γραμμές. Και όλα τα σχήματα ρε γαμώτο. Και ο θυμός τι να ναι; Να μην είναι και ένα σπάσιμο; μια αντίσταση σε αυτή τη συσπείρωση το να χαραμίζω και να χαραμίζομαι; Και να γίνομαι κύκλοι, και γραμμές και σχήματα, Και να αντιστέκομαι. Να σπάω τη σιωπή με θυμό, για να μπορώ να ψάχνω και να βρίσκω την ηρεμία παντού. 

Και αν είμαι θυμός, είμαι χαρά. και λύπη. Και αηδιάζω και φοβάμαι και βιώνω την έκπληξη και με τις δύο τις πλευρές. Αν είναι θυμός, τότε νιώθω και αισθάνομαι. Και σε βαθύτερο επίπεδο, νιώθω απειλή, σαν ένα μικρό παιδί που φοβάται τη νύχτα το σκοτάδι και τα δάση. Είναι που δεν έχω μάθει την αγάπη, όσο και να την ξέρω, τόσο τη φοβάμαι και τη θέλω, και την αρνούμαι, και τη διψάω και τη λυπάμαι. Και είναι θυμός. Και θυμάμαι. Και Ξεχνάω. Και όταν θυμώνω δεν λυπάμαι. 

Γιατί είναι θυμός που η αγάπη δεν κρατάει και δε θυμάται. Είναι θυμός να μην ακούς τα θυμωμένα μάτια τους, και να μη βλέπεις τίποτα περισσότερο από θυμωμένες λέξεις. Σαν παιδάκι μικρό που φοβάται.