βυθοσκοπισε

Παρασκευή 30 Μαΐου 2025

Θωράκιση και Ανώτερος Εαυτός

Όταν κατάφερα να μπω στο σκοτεινό δωμάτιο, ήταν πια 24 χρόνια αργά. 

Μα έλα που ήμουν και από πιο πριν μακριά σου. Οι μεγάλες δυνάμεις είχαν ήδη ανοίξει έναν συγκεκριμένο και πολύ διττό δρόμο. Και ένα φράχτη από το πάτωμα ως το φεγγάρι.

"Θα γίνω εσύ μαμά, για να μη σε σκοτώσω. Και εσένα μπαμπά από την άλλη θα σε απαρνηθώ, μπας και καταλάβεις"

Και τελικά ούτε κατάλαβες ποτέ. Αντιθέτως, μίσησες κι άλλο και πέθανες. Και εσύ, άρχισες να αργοπεθαίνεις ζωντανή. Και βλέποντας σε να μην καταλαβαίνεις, και να αργό πεθαίνεις χάθηκα και αφέθηκα να αιωρούμαι στο μάταιο και στο τίποτα της ανώτερης απόφασης μου. 

Μόνο αποφάσεις και σκέψεις. Και τώρα η καρδιά! την ακούω πρώτη φορά να πάλλεται. Ήταν πάντα εκεί και δεν μπορούσα να δω το δρόμο της. Ούτε τώρα μπορώ. Δεν έχω μάθει να εκπέμπω πραγματικά τέτοιες συχνότητες. Δεν έχω μάθει να ανάβω, να φορτίζω από μέσα.

Και πως αποχωρίζεται κανείς αυτή την αμυντική ικανότητα να σφίγγει το στήθος και η καρδιά, όλος ο θώρακας; Να σέρνει την ανάσα μου σε πολύ στενά τετραγωνάκια, ψηλά ψηλά στο λαιμό μου. Και τα πόδια αυτήν την αίσθηση ακολουθούν, και παρότι πατάνε στη γή, είναι σα να θέλουν να την αποχωριστούν, σα να μη τη θέλουν. Σα να φοβούνται να νιώσουν την έκταση της. Πες 

Όταν κατάφερα να μπω στο δωμάτιο και στο μαύρο των ματιών σου, σύνδεση. Άσπρο. Άσπρο και τίποτα. 

Μεταμόρφωση και οι γκρίζες γραμμές γίνανε χρυσές σφαίρες γύρω μας. Και αν έπρεπε να μπήξω το σπαθί στη καρδιά μου;

Και αν έτσι άναβα;

Θα πέθαινα;

Εσύ, μου πήρες το σώμα και το μυαλό και εσύ μου στέρησες την καρδιά και το πνεύμα. Και η ψυχή μου πως προσπαθεί να τα ανακτήσει όλα.

Έμεινε για μένα μια απόφαση κατακερματισμένη. Δεν θα με καταλάβεις και εσένα ίσως να σε σκοτώσω. Είμαι για μένα. Είμαι τα πάντα και τίποτα.