βυθοσκοπισε

Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017

Εσώ

Κενοί, χαμένοι, φωτεινοί και βουτηγμένοι σε όλες τις τρύπες.
Έτσι μας μοιάζουν οι άνθρωποι.
Αυτό είμαστε.
Μισόκλειστοι και απομονωμένοι σε ένα φάσμα αθάνατο.
Ανίκανοι να δούμε πέρα από το καθρέφτη αυτό που ανταποκρίνεται.
Και στιγμιαία βομβαρδίζονται τα έξω από τα μέσα
και ανάποδα.
Μόνοι και ξεχασμένοι.
Ο ενικός αριθμός δε μ'αρέσει.
Σε κανέναν υποτίθεται δεν αρέσει...να λέει εγώ.
Να μη τον πουν εγωιστή.
Μόνο εσύ! και εγώ εσύ.
Αλλά εσύ μόνο εσύ.
Και στα μικρά τα χρόνια μας ήδη τα ξέραμε όλα.
Πάνω το πυρ, κάτω η γη όπως πάντα, αριστερά νερό και δεξιά αέρας.
Και εμείς, δεμένοι στις αλυσίδες από πυραύλους που εκτοξεύονται κρατημένοι.
Και κάνουν την αρμονία να σχηματίζεται στο γρασίδι!
Λευκοί αστερίες στο χιόνι πεσμένοι πάνω στη ζωγραφιά μας και στην αρχή μου.
Οι πληγές με νικούν και δεν ακούω άλλο σε σφυρίγματα.
Εγώ δε θα λέω σ'αγαπώ, μα μπορώ να σου βρω τη ψυχή μου.

Κυριακή 4 Ιουνίου 2017

χαμενη μου ενεργεια

δεν μπορώ να φτάσω την ακτίνα μου μακριά
να μεγαλώσω την εμβέλεια
να φτάνω με μιας ολοκληρωμένος.
μα νοιώθω κενός και απλωμένος.
Κανένα έναυσμα.
Μόνο στιγμιαίες ντόπες ανίκανες στη διάρκεια.
Φθορά.
Οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα σαν άνθρωποι στο διάστημα.
Μετέωρες, και μετά πάλι γυρνάνε.
Με ξύλινα πόδια στέκομαι σε πατώματα σκοτεινά.
Και από τα φώτα τα πολλά, ούτε που έβρισκα τη σκιά μου.
Την έχασα και μαζί της χάθηκε μιαν ανάσα στο σκοτάδι.
Γέφυρες χωρίς βαρύτητα σε πάνε σε τόπους και μέρη απερίγραπτα.
Με τη μεγάλη μου λαχτάρα άρχισα να αιωρούμαι σε αποστάσεις μικρές.
Όλο πήδαγα απ'το μπαλκόνι μήπως και μεγαλώσει η ακτίνα μου
και τύχει να μπερδευτεί με καμιά άλλη.
Και για κακή μου συμφορά, δεν είχα καταλάβει τη διάθλαση
απ το κρυστάλλινο το φως των ακτίνων μας.
Οι άνθρωποι όλης της γης είναι μέσα στο δικό μου κεφάλι,
και οι ακτίνες τους μαζί.
οι άνθρωποι της γης μες το δικό μου κεφάλι.