Οι μεγαλυτεροι πολεμιστες ειναι στον δρομο συνεχεια, ποτε δε κατεβαζουν τα σπαθια τους. Ειναι αναμενοι ολη την ωρα. Αντικρουουν με λεξεις τις λεξεις και μπορουν γρηγορα και στιγμιαια να αναγνωριζονται και να αναπτυσσουν χημεια μεταξυ τους. Και ετσι ενωνονται. Ενωνονται και λαμβανουν κεραιες, ακτινα και βελος. Οι πολεμιστες σου δειχνουν το τροπο με τον οποιο κρατανε το σπαθι τους, με τα πιο αγνα αγγιγματα. Τα πιο αγνα οπλα. Επιθυμουν να αποκτηθει απο ολους τους πολεμιστες η αξια και η μοναδικοτητα της διδαχης, για να ξερουν οτι η ενεργεια θα καλειται ασταματιτα. Μονο αν η ενεργεια προχωραει και κυκλωνεται, θα μπορουν τα σπαθια να χρησιμοποιουνται με μαγικες τεχνικες. Και οι νεοι, θα λαμβανουν τα σπαθια τους ετοιμα με τεχνικες που θα τους οδηγησουν προς το δρομο της ευγενικης καλοσυνης.και ετσι το χρυσο φως θα σπαει καθε ιχνος μαυρου, καθε πολεμιστη που κραταει μαχαιρια και κοφτερες λεπιδες. Η μαγεια θα φερει μαγεια και τα σπαθια ποτε δε θα πεφτουν.
βυθοσκοπισε
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2015
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015
H ευγενικη καλοσυνη το ξενων!
Οι Αορατες Κοκκινες Κλωστες, που μας κρατανε ενωμενους, παλλονται, τεμνονται, τυλιγονται και ξετυλιγονται.
Αναποφευκτα, οι ζωες παιρνουν συγκεκριμενους δρομους καθε φορα. Πηραν τη γραμμη που πηραν
και ποτε δε θα δωθει η ευκαιρια να κατανοηθει, απλως, η διαφορετικοτητα των γραμμων που ισως ακολουθουσαν.
Μεσα στη μαυρη παλετα, μονο οι Αορατες Κοκκινες Κλωστες ξεχωριζουν, τα συναισθηματα.
Απο τα πολλα ματια, στα ματια του ενος.
Ετσι καθε φορα που μια Κλωστη ξετυλιγεται και μετα μαζευει, σε πεταει και σε αφηνει να περπατας σε ενα χρωμα. φοβοςθλιψηθυμοςλυπηζηλειαερωταςαγαπη.
χρωματα.
Μονο το χρυσο φως εχει τη δυναμη να αφανισει ισως τη παλετα και τις κορδελες και τα χρωματα. αλλα χρυσο φως εκπεμπει μονο η καλοσυνη..η ευγενικη καλοσυνη ενος ξενου! Μπορει να κοψει την αορατη κορδελα σου και να μη σε νοιαζει πια το κοκκινο. ενας ξενος μπορει να σου δειξει πως ειναι να εκπεμπεις χρυσο φως!
Αναποφευκτα, οι ζωες παιρνουν συγκεκριμενους δρομους καθε φορα. Πηραν τη γραμμη που πηραν
και ποτε δε θα δωθει η ευκαιρια να κατανοηθει, απλως, η διαφορετικοτητα των γραμμων που ισως ακολουθουσαν.
Μεσα στη μαυρη παλετα, μονο οι Αορατες Κοκκινες Κλωστες ξεχωριζουν, τα συναισθηματα.
Απο τα πολλα ματια, στα ματια του ενος.
Ετσι καθε φορα που μια Κλωστη ξετυλιγεται και μετα μαζευει, σε πεταει και σε αφηνει να περπατας σε ενα χρωμα. φοβοςθλιψηθυμοςλυπηζηλειαερωταςαγαπη.
χρωματα.
Μονο το χρυσο φως εχει τη δυναμη να αφανισει ισως τη παλετα και τις κορδελες και τα χρωματα. αλλα χρυσο φως εκπεμπει μονο η καλοσυνη..η ευγενικη καλοσυνη ενος ξενου! Μπορει να κοψει την αορατη κορδελα σου και να μη σε νοιαζει πια το κοκκινο. ενας ξενος μπορει να σου δειξει πως ειναι να εκπεμπεις χρυσο φως!
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015
Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015
Ο καιομενος
Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.
Ήταν στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται.
Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.
Ήταν στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται.
Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο
Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015
Its all about our hearts

Out of my window, here it comes my heart
And while the children are crying
We can watch the black birds cross the sky.
I hide my face, my urge to runI've been checking for chains, since the start
We fall but our souls are flying
We can leave our leaves up on a tree
My cold heart stays plastic in the burning desert sun.
Τouch me deep inside, but don't make a sound
The bounds are made to be broken
Struggles outside, flares on the ground are dying.
Golden.Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2015
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2015
Ο συντροφος ενος αορατου ανθρωπου
Μου πε θα μαι παντα μονος, γιατι ετυχε λεει να ειμαι απλως ενας ανθρωπος.
Και εγω μαθαινω να αγαπω το κουταβι μου.
Και μετα ισως να θελω να το ξεχνω.
Μου πεταξε ολα τα μπουκαλια με το αλκοολ.
Να με τιμωρησει.
Βλεπω αιματα στο τοιχο, μονο,
για να μην υπαρχει κατι αλλο.
Ειναι η παγιδα του να βλεπεις.
Μελαγχολικα αγγιγματα,
Σα τη πιο λυπητερη μελωδια.
Το κουταβι μου, πεταξε το αναψυκτικο.
Το ερωτευομαι και μετα το μισω.
Γινεται το αλφα μου μα
Μεχρι το ωμεγα μου
Φτανει ενα κοιταγμα εως τον καθρευτη.
Τα βραδια καμια φορα αγγαλιαζομαστε, στριφογυρναμε
Και η δυσφορια καιει την ανασα μου μεχρι νωρις το πρωι.
Σκετος καφες στο τραπεζι,
το ταβανι κατεβαινει στο πατωμα και το γυαλι μοιαζει με παραθυρο αεροπλανου.
Το κουταβι μου βλεπει τον αδειο μου χαρτη.
Σηκωνονται νερα απο τα χωματα να βαψουν τα συννεφα καφε,
να πεταξουν πιο πανω.
Σα φωτιστηκα για τα αστερια.
Και ετη φωτος απο κατω
θανατηφορα σιωπη.
Οι λεξεις δε μιλανε, δεν εχουν στοματα. Τυφλωθηκε ο ηχος.
Και το κουταβι μου με σκορπαει.
Και μαθαινω να με κατευναζω.
Μα το κουταβι μου ηταν διπλα απο την αρχη και πηγαινει και ερχοταν.
Αλλα ποτε δε με λυπαται το σκληρο μου κουταβι.
Δεν εχει ονομα.
Κανεις δε ξερει το ονομα του..
Μπορω μονο μυστικα να το φανταζομαι.
Και αυτο περναει το χρονο του ψαχνοντας την ουρα του.
Αλλα τα φωτα σβηνουν καθε πρωι.
Νικα ο ηλιος το φεγγαρι και η καθε νυχτα ξεχαστηκε, αφηνοντας τις απουσιες γραμμενες σε αοσμα πια ρουχα.
Το κουταβι δε μπορει να μυρισει.
Επειδη δε ξερει να θελει.
Οι επιθυμιες δεν εκτοξευονται σα καταρρακτες απο τα ματια του.
Και πνιγομαστε μαζι καθε στιημη στις μαυρες θαλασσες του κοσμου.
Χωρις να με προστατευει το κουταβι μου, με ριχνει σε βαθια και σκοτεινα νερα, απο το μπαλκονι μεχρι το κρεβατι.
Σεντονια βρεγμενα.
Για αυτο το κουταβι μου γυρναει τα βραδια και δεν ερχεται.
Να μην καει μαζι μου απο το ανατιναγμα της ανασας μου..
Και εγω μαθαινω να αγαπω το κουταβι μου.
Και μετα ισως να θελω να το ξεχνω.
Μου πεταξε ολα τα μπουκαλια με το αλκοολ.
Να με τιμωρησει.
Βλεπω αιματα στο τοιχο, μονο,
για να μην υπαρχει κατι αλλο.
Ειναι η παγιδα του να βλεπεις.
Μελαγχολικα αγγιγματα,
Σα τη πιο λυπητερη μελωδια.
Το κουταβι μου, πεταξε το αναψυκτικο.
Το ερωτευομαι και μετα το μισω.
Γινεται το αλφα μου μα
Μεχρι το ωμεγα μου
Φτανει ενα κοιταγμα εως τον καθρευτη.
Τα βραδια καμια φορα αγγαλιαζομαστε, στριφογυρναμε
Και η δυσφορια καιει την ανασα μου μεχρι νωρις το πρωι.
Σκετος καφες στο τραπεζι,
το ταβανι κατεβαινει στο πατωμα και το γυαλι μοιαζει με παραθυρο αεροπλανου.
Το κουταβι μου βλεπει τον αδειο μου χαρτη.
Σηκωνονται νερα απο τα χωματα να βαψουν τα συννεφα καφε,
να πεταξουν πιο πανω.
Σα φωτιστηκα για τα αστερια.
Και ετη φωτος απο κατω
θανατηφορα σιωπη.
Οι λεξεις δε μιλανε, δεν εχουν στοματα. Τυφλωθηκε ο ηχος.
Και το κουταβι μου με σκορπαει.
Και μαθαινω να με κατευναζω.
Μα το κουταβι μου ηταν διπλα απο την αρχη και πηγαινει και ερχοταν.
Αλλα ποτε δε με λυπαται το σκληρο μου κουταβι.
Δεν εχει ονομα.
Κανεις δε ξερει το ονομα του..
Μπορω μονο μυστικα να το φανταζομαι.
Και αυτο περναει το χρονο του ψαχνοντας την ουρα του.
Αλλα τα φωτα σβηνουν καθε πρωι.
Νικα ο ηλιος το φεγγαρι και η καθε νυχτα ξεχαστηκε, αφηνοντας τις απουσιες γραμμενες σε αοσμα πια ρουχα.
Το κουταβι δε μπορει να μυρισει.
Επειδη δε ξερει να θελει.
Οι επιθυμιες δεν εκτοξευονται σα καταρρακτες απο τα ματια του.
Και πνιγομαστε μαζι καθε στιημη στις μαυρες θαλασσες του κοσμου.
Χωρις να με προστατευει το κουταβι μου, με ριχνει σε βαθια και σκοτεινα νερα, απο το μπαλκονι μεχρι το κρεβατι.
Σεντονια βρεγμενα.
Για αυτο το κουταβι μου γυρναει τα βραδια και δεν ερχεται.
Να μην καει μαζι μου απο το ανατιναγμα της ανασας μου..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


