-Το σώμα μου ακολουθεί ότι η σκέψη και το συναίσθημα σου ζητάει από εσένα.
-Ζηλεύω (που βρίσκεις τη δύναμη να μπεις στη διάσταση)? Θυμώνω (που εγώ σου έδωσα αυτή τη δύναμη με το χωρισμό που ζήτησα)?
-Για πρώτη φορά στο σημείο που...γίνεται τι? "δεν ξέρω", "εγώ", "εσύ" και όσο και αν θέλουμε το "μαζί", μάλλον δεν κάναμε τίποτα στην πραγματικότητα για αυτό.
-"Θέλω λίγο ακόμα"! και μετά, σιωπή; τι σε νίκαγε και δεν έλεγες όντως ποτέ, τι θέλεις!?!
-Ένιωσα να ξέρεις πολύ περήφανος για εσένα! Σε είδα μέσα στο μονοπάτι της αυτό-αποδοχής και συγκινήθηκα, και ας μη το είπα! Λέω για τη μαμά και την αλήθεια! Είσαι πολύ δυνατός :)
-Ένα κομμάτι των προσμονών μου, έκλαψαν λίγο το πρωί μαζί μου.
-Ποτέ δεν σταμάτησα να σε θαυμάζω και να σε σέβομαι, και ας νόμιζες ότι ο θυμός μου σε απορρίπτει!
-Σ'αγαπώ, είμαι ερωτευμένος μαζί σου! Και ας μην έχω τη δύναμη πια, θα ελευθερωθώ και θα σε αφήσω τώρα, είσαι όλα ότι θέλω.