23:50. δε κοιτουσα ουτε απο δω, ουτε απο κει. δεν ηξερα τι να περιμενω. ενοιωθα κενο οταν απλωνα τη ματια μου. και κοιτουσα οσο πιο μακρια γινοταν. οσο μπορουσα δηλαδη. απο ψηλα και γυρω γυρω, και προς τα πανω. ειδα μεσα μου να νοιωθω την ενοτητα με ολα, με τον χωρο, με ολο το μερος εδω. Ειμαστε ενα μερος ολοι και ολα. μπορω να αγγιξω τον χωρο, μπορω να δω το χερι μου μεσα σε ολο αυτο. Αν το καλοσκεφτεις, ολα ειναι μικρα σημεια αναφορας στη πραγματικοτητα. 23:58. η πολη σιγα σιγα αρχιζε να γιορταζει με πυροτεχνηματα. σε διασπαρτα σημεια. το ματι μου αρχιζε να παιζει. ηθελα να προλαβω να τα δω ολα. 00:00 και περναγε κι αλλο. η πολη σιγα σιγα γεμιζε με χρωματα απο πανω! γυρω μου ανθρωποι, να ουρλιαζουν απο χαρα, να φωτογραφιζονται. αγκαλιαζονταν, αλλοι διναν φιλια. υστερα αρχιζαν να σκανε πυροτεχνηματα παρα πολυ κοντα μας, στο μνημειο οπου χρονια πριν χτιστηκε. Ηταν ομορφα. ηταν μαλλον η πιο ομορφη στιγμη μου μετα απο πολλους καιρους. νομιζω πως εχω φερει πια το ματι μου πολυ κοντα με τη πραγματικοτητα, σα να ειμαι μεσα σε αυτην, και τρομαζω. ομως εκεινη την στιγμη ενοιωθα μαγεια, και δεν μπορουσα να συγκρατισω τα δακρυα μου απο τη χαρα. οχι γιατι πιστεψα πως η αγαπη μου για ολο το μυστηριο δεν ειναι αμφιδρομη..απλα εκεινη την στιγμη δεν με πειραζε!
βυθοσκοπισε
Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014
χρονονινα
23:50. δε κοιτουσα ουτε απο δω, ουτε απο κει. δεν ηξερα τι να περιμενω. ενοιωθα κενο οταν απλωνα τη ματια μου. και κοιτουσα οσο πιο μακρια γινοταν. οσο μπορουσα δηλαδη. απο ψηλα και γυρω γυρω, και προς τα πανω. ειδα μεσα μου να νοιωθω την ενοτητα με ολα, με τον χωρο, με ολο το μερος εδω. Ειμαστε ενα μερος ολοι και ολα. μπορω να αγγιξω τον χωρο, μπορω να δω το χερι μου μεσα σε ολο αυτο. Αν το καλοσκεφτεις, ολα ειναι μικρα σημεια αναφορας στη πραγματικοτητα. 23:58. η πολη σιγα σιγα αρχιζε να γιορταζει με πυροτεχνηματα. σε διασπαρτα σημεια. το ματι μου αρχιζε να παιζει. ηθελα να προλαβω να τα δω ολα. 00:00 και περναγε κι αλλο. η πολη σιγα σιγα γεμιζε με χρωματα απο πανω! γυρω μου ανθρωποι, να ουρλιαζουν απο χαρα, να φωτογραφιζονται. αγκαλιαζονταν, αλλοι διναν φιλια. υστερα αρχιζαν να σκανε πυροτεχνηματα παρα πολυ κοντα μας, στο μνημειο οπου χρονια πριν χτιστηκε. Ηταν ομορφα. ηταν μαλλον η πιο ομορφη στιγμη μου μετα απο πολλους καιρους. νομιζω πως εχω φερει πια το ματι μου πολυ κοντα με τη πραγματικοτητα, σα να ειμαι μεσα σε αυτην, και τρομαζω. ομως εκεινη την στιγμη ενοιωθα μαγεια, και δεν μπορουσα να συγκρατισω τα δακρυα μου απο τη χαρα. οχι γιατι πιστεψα πως η αγαπη μου για ολο το μυστηριο δεν ειναι αμφιδρομη..απλα εκεινη την στιγμη δεν με πειραζε!