και μολυβι επιασα
και στυλο πανω σε χαρτια..εφτιαξα
και ζωγραφισα, και εγραψα.
Μιλησα, ακουσα απο μεσα μου τη φωνη σου και ηταν αυτη
εσυ που αρχισες να υποψιαζεσαι οτι εχω δικιο για τα παραμυθια μου
εσυ που θα μπορουσες να εισαι τα παντα.
εσυ που πας και ερχομαι και ολο αναποδα
εσυ που δεν μιλας
που φανταζεσαι και δεν μου το δειχνεις.
εσυ που εισαι αυτη που εισαι και εγω δε σε ξερω
εσυ που σου ειπα πως αν δε υπηρχε το σιγμα δεν θα μπορουσα να λεω εσυ
δεν θα μπορουσα να μιλαω καν για εμαΣ
εσυ που μου ειπες οτι δεν ειναι η σωστη ωρα
τι ακριβως εννοουσες;
οτι καποια αλλη ωρα θα μπορουσες και εσυ να με ακους χωρις να μιλαω;
και τι ειναι η ωρα;
εσυ που δεν λαμβανεις υποψιν σου πραγματα
που λαμβανω εγω οταν με κοιτας με το βλεμμα που ειναι σαν πυρκαγια.
μπορει να μην φταις καν
εσυ.
μπορει εγω να εχω τοσο ιδανικο τον κοσμο στο μυαλο μου
και τιποτα στη γη, δεν μπορει να με κρατησει.
εσυ που οταν σου λεω οτι θα πεθανω, μαλλον θα σου φαινομαι για τρελος
ενω δεν ακους οτι ψαχνοντας στον θανατο μπορει να κερδισω τη ζωη.
δεν σου ζηταω να με καταλαβεις η να φανταστεις οπως εγω.
σου ζηταω απλα να βουτηξεις, και ξερεις πολυ καλα πως ειναι να βουτας,
βαθια μεσα στον εαυτο σου και να ελεγξεις τη καρδια σου.
οταν το κανεις τιποτα δεν θα μπορει να σε κρατησει στη γη,
και ισως τα ιδανικα σου να μην ταυτιζονται με οτι εχεις δει.
τοτε θα περασω σαν βελος απο το μυαλο σου
...και ας μη γραψω ποτε το 14 για σενα!
...
και στυλο πανω σε χαρτια..εφτιαξα
και ζωγραφισα, και εγραψα.
Μιλησα, ακουσα απο μεσα μου τη φωνη σου και ηταν αυτη
εσυ που αρχισες να υποψιαζεσαι οτι εχω δικιο για τα παραμυθια μου
εσυ που θα μπορουσες να εισαι τα παντα.
εσυ που πας και ερχομαι και ολο αναποδα
εσυ που δεν μιλας
που φανταζεσαι και δεν μου το δειχνεις.
εσυ που εισαι αυτη που εισαι και εγω δε σε ξερω
εσυ που σου ειπα πως αν δε υπηρχε το σιγμα δεν θα μπορουσα να λεω εσυ
δεν θα μπορουσα να μιλαω καν για εμαΣ
εσυ που μου ειπες οτι δεν ειναι η σωστη ωρα
τι ακριβως εννοουσες;
οτι καποια αλλη ωρα θα μπορουσες και εσυ να με ακους χωρις να μιλαω;
και τι ειναι η ωρα;
εσυ που δεν λαμβανεις υποψιν σου πραγματα
που λαμβανω εγω οταν με κοιτας με το βλεμμα που ειναι σαν πυρκαγια.
μπορει να μην φταις καν
εσυ.
μπορει εγω να εχω τοσο ιδανικο τον κοσμο στο μυαλο μου
και τιποτα στη γη, δεν μπορει να με κρατησει.
εσυ που οταν σου λεω οτι θα πεθανω, μαλλον θα σου φαινομαι για τρελος
ενω δεν ακους οτι ψαχνοντας στον θανατο μπορει να κερδισω τη ζωη.
δεν σου ζηταω να με καταλαβεις η να φανταστεις οπως εγω.
σου ζηταω απλα να βουτηξεις, και ξερεις πολυ καλα πως ειναι να βουτας,
βαθια μεσα στον εαυτο σου και να ελεγξεις τη καρδια σου.
οταν το κανεις τιποτα δεν θα μπορει να σε κρατησει στη γη,
και ισως τα ιδανικα σου να μην ταυτιζονται με οτι εχεις δει.
τοτε θα περασω σαν βελος απο το μυαλο σου
...και ας μη γραψω ποτε το 14 για σενα!
...