λεω σταματα. Λεω "πες απαλλασομαι" να τελειωνεις μια και εξω. Οχι επειδη τα ωραια δεν μπορεις ευκολα να τα ζησεις. αλλα ανακαλωντας κατι ομορφο, οταν γειωνεις τη σκεψη στη πραγματικοτητα, και βλεπεις ποσο εκτος ειναι απο τη πραγματικοτητα που σκεφτεσαι, ειναι καπως αβασταχτο. Θεωρω πως δεν πρεπει να σκεφτομαι αρνητικα. ΔΕ ΘΙΝΚΣ ΙΖ ΓΚΟΥΝΤ ΑΣ ΜΠΕΤΕΡ. αλλες ωρες ξερεις τι σκεφτομαι; Αλλες ωρες: κλεινω απλα τα ματια μου και περπαταω στον δρομο. αλλα δεν εχει σημασια τιποτα, γιατι κλεινω τα ματια μου. Και ετσι ολη η πραγματικοτητα, που βγαινει απ το κεφαλι μου, ξαναμπαινει σε αυτο. Αυτο που πρεπει να κανουμε καθε ωρα ειναι να βγαινουν απο τα στοματα οι μικρες και βαθιες φωνες που συνεχεια αγνοουμε. Η ωρα ουτε παγωνει, ουτε γυρναει πισω, παει μονο προοδευτικα μπροστα και σαρωνει εμενα εσενα και το ολο! και ενα προς ενα, ολα τα αστερια εμφανιζονται, καθως ο μεγας αιθερας απο το πλανητικο σπυριλλιο γυριζοντας μακρια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εγω!εσυ;