πλυμμηρες γιορτης σε μια αγαπη με μεση
διχως τελος και αρχη,
θα αναχωρω με τη σκεψη σε μια αλλη μορφη
μεχρι η γη η μεγαλη να πεσει.
δεν θα μιλουσα ποτε με τις λεξεις
αν η καρδια μας μπορει,
απ το φως το σκοταδι στη μερα να φεξει.
στροβιλισμος σε μια εικονα ανεπαφη
και ας μου κλειδωσει οτι ειχε ανοιχτει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εγω!εσυ;