" οταν σταματησε πια ο ανεμοστροβιλος,
ανοιξα τα ματια μου μα δεν μπορουσα να δω τιποτα.
ειχα αιματα στα ματια.
δεν καταλαβαινα, δε μπορουσα να δω οτι ημουν για παντα αποχωρισμενος απο τη γη μου.
δεν ειχα πια γη.
ημουν αερας.
αμεσως το σωμα μου αρχισε να προσεγγιζει οτιδηποτε μπορουσε να προσεγγισει.
ολα.
και η ψυχη ποτε δεν ολοκληρωνοταν,
ισως γιατι κανενα κομματι δεν κουμπωνε σαν τα αντισωματα.
κανενα κομματι δεν εφερε τη κλειδαρια
αλλα η πιθανοτητα ζωντανευει καθε τι νεκρο.
το παγωμενο μου αιμα πονουσε καθε τμημα του κορμιου.
οχι της θλιψης η φυγη.
εκεινη της αποδεσμευσης.
σα τραγουδι ξεθωριασμενο που δεν μπορεις να θυμηθεις.
δεν ειχα τροπο να φυγω.
ημουν δεμενος.
οσο ενωμενος ενιωθα τοσο απομακρυνομουν απο εκει που ανηκα.
το σωμα μου εγκατελειπε καθε προσπαθεια,
η φθορα με εκανε να τραυματισω καθε αιχμη μου.
αλλα η ψυχη σε φυλαγε και ξανανασενε απο εσενα,
σε φυλαχτο τελειωμενο.
και εφερνε τη γη μεσα μου.
ειχα τη γη οπου και αν ημουν. "
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εγω!εσυ;