βυθοσκοπισε

Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2014

Καρδιές Ελεύθερες.

Περνάνε σαν άδειοι επιβάτες που βιάζονται να αρπάξουν όποιο αταίριαστο τρένο, οι μέρες οι άσπρες.
Καρδιές ελεύθερες ξεχνούν τη λήθη και εκείνη τις καταδικάζει για πάντα να χορεύουν στο καντήλι.
ποιά καθάρια δύναμη να ρίχνει τ'άστρα της σα κατάρες στις ατσάλινες πληγές.
ποιός με λόγια έφτιαχνε λέξεις απάνθρωπες φθηνές,
ανίκανες να κάνουν ζωντανή κάθε αληθινή επιθυμία,
μα αν είν' απ' τις γαλάζιες αστραπές να επέλθει σωτηρία,
ποιό άπειρο γλυκό νερό, θα πνίξει την ανδρεία;
πως με τα βήματα μπορείς να τρέχεις στον αέρα,
με ποιά ορυχάλκινα φτερά, μαύρους ορίζοντες γεννά,
δεν ειν' της νύχτας δύναμη,
να 'χεις για βέλος δυό σπαθίά μικρά,
να χάνεσαι τη μέρα.
όπως αλλάζουν αριθμό στον άρυθμο ρυθμό τα χρόνια,
έτσι και εγώ να θυμηθώ μετρώ τις εποχές σε τούτων το κυκλώνα,
κι'απ τα ψεγάδια της αθάνατης μορφής,
ο Ίκαρος δε πρόλαβε ν' αγγίξει,
απο τον Όρμο της βουής, κι ο φόβος,
μεσ'το κυκλώνα πάλι θα βουτήξει.
σε ποιόν προστάτη να στραφώ,
ποιός ξέρει πως απλώνει το κουβάρι,
ν'άνοιγε πόρτες πέτρινες, μα το Αντικλείδι,
έσπαζε κάθε κλειδαριά, σαν άδειος επιβάτης.
Καλπάζουν σαν πειρατικά νερά τα στήθια του θυμού σου,
και είναι ο νου σου μακριά,
ζεστά καρδιά μου.
Να χεις τη δύναμη του νου μου στα όνειρά σου,
και τους θυμούς ξετίναξε απ'τα πειρατικά κελιά σου,
ατέλειωτε μικρέ καημέ.
Όταν τη πόρτα σου, κανείς χρυσός δε θα τη κατευνάζει,
άσε το νήμα μόνο του στην άκρη να σε φτάσει.
Άσ'τους Θεούς τους Δαίμονες το κόσμο να γυρνάνε,
κι οι φάλαινες πιο πριν τις αστραπές, με πόδια κυβερνάνε.
Άναψε δυο κεριά για να πετάς στα χάλκινα λημέρια,
κάθε καταστροφή της γης να φλέγεται,
πιο πέρα απ' τους ορίζοντες που ο ποιητής σου γράφει,
άσ'το νερό να εξατμιστεί'
ειν'οι γαλάζιες αστραπές!που ρίχνουν το σημάδι.
Αστέρια μου πικρά, γλυκά πάρτε της λήθης το μαχαίρι,
να κλείνουν απαλά οι πληγές,
καρδιές ελεύθερες καρδιές,
οι άσπρες μέρες φύγανε στ' αγύριστο πηγάδι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγω!εσυ;