Σα δρομος ξυλινος ο κοσμος μας χωριζει.
ο Ηλιος ελαμπε κοφτα,
φωτια στην απεριγραπτη τη φυση.
Απ'της πνοης μας το παλμο,
χορευει το φεγγαρι,να φωτισει,
σαν καποιου ηρωα της δυσης, θλιβερο,
με λεξεις ερωτα ηχηρες,
στα χειλη του πριν ξεψυχησει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εγω!εσυ;