Μαθαμε εμεις καποια πραγματα...
Μαθαμε να ντυνουμε και να γδυνουμε, μια πραγματικοτητα, που καποιες φορες, ουτε που μπορουμε να φανταστουμε..
Μαθαμε να μην δικαιολογουμε τον αλλον, το εγω μας υπερνικιεται απο τις στιγμιαιες ανασφαλιες, που κινουνται τοσο αστραπιαια, οσο οι στιγμες..
Μαθαμε να λεμε εγω! Και χασαμε το εσυ και το εμεις ουτε που τολμησε να γινει εικονα.
Μαθαμε να σκοτωνουμε καθε τι για το οποιο τρεφουμε συναισθηματα
Εμεις!
Και μαθαμε να λεμε λεξεις! Μιλαμε ολη την ωρα για εναν στροβιλισμο, μα τιποτα πραγματικα δε περιγραφεται.
Ισως να μαθαμε να κρυβομαστε στην ανημπορια, αφου χαρισαμε το πολυτιμο μας φοβο, σε μια ψευτικη κοινωνια, και αυτος εγινε πετρα δεμενη απο τα δαχτυλα των ποδιων.
Μαθαμε να μετραμε τη πολυλογια μας και αντι να ζωγραφιζουμε τα προσωπα των ανθρωπων, επιλαξαμε να ακωνισουμε ολα μας τα μαχαιρια.
Γιατι δεν μαθαμε να μενουμε μονοι.
Αν μαθαιναμε να μενουμε μονοι, τοτε ο φοβος θα χρωματιζε τα προσωπα των ανθρωπων και η πετρα θα εσπαγε ολα τα ακονισμενα μαχαιρια.
Μαθαμε να μην βγαινουμε εξω απο τη σφαιρα μας, κανουμε μονο κυκλους μεσα σε αυτην.
Μαθαμε να γινομαστε εγωιστες, χωρις να κατανοουμε τη σημασια της ατομικοτητας και μαθαμε να φοραμε μασκες καριερας ανουσιας, εχωντας μαθει αλλα πραγματα πισω απο τη μασκα μας.
Μαθαμε να μοιραζομαστε καποια πραγματα αλλα τα θελαμε ολα δικα μας, το εγω μας.
Μαθαμε να αγαπαμε, αλλα μαθαμε να αγαπαμε για να αγαπαμε, οχι γιατι η αγαπη εκτοξευεται σα πυραυλος απο τη ψυχη μας.
Μαθαμε να ντυνουμε και να γδυνουμε, μια πραγματικοτητα, που καποιες φορες, ουτε που μπορουμε να φανταστουμε..
Μαθαμε να μην δικαιολογουμε τον αλλον, το εγω μας υπερνικιεται απο τις στιγμιαιες ανασφαλιες, που κινουνται τοσο αστραπιαια, οσο οι στιγμες..
Μαθαμε να λεμε εγω! Και χασαμε το εσυ και το εμεις ουτε που τολμησε να γινει εικονα.
Μαθαμε να σκοτωνουμε καθε τι για το οποιο τρεφουμε συναισθηματα
Εμεις!
Και μαθαμε να λεμε λεξεις! Μιλαμε ολη την ωρα για εναν στροβιλισμο, μα τιποτα πραγματικα δε περιγραφεται.
Ισως να μαθαμε να κρυβομαστε στην ανημπορια, αφου χαρισαμε το πολυτιμο μας φοβο, σε μια ψευτικη κοινωνια, και αυτος εγινε πετρα δεμενη απο τα δαχτυλα των ποδιων.
Μαθαμε να μετραμε τη πολυλογια μας και αντι να ζωγραφιζουμε τα προσωπα των ανθρωπων, επιλαξαμε να ακωνισουμε ολα μας τα μαχαιρια.
Γιατι δεν μαθαμε να μενουμε μονοι.
Αν μαθαιναμε να μενουμε μονοι, τοτε ο φοβος θα χρωματιζε τα προσωπα των ανθρωπων και η πετρα θα εσπαγε ολα τα ακονισμενα μαχαιρια.
Μαθαμε να μην βγαινουμε εξω απο τη σφαιρα μας, κανουμε μονο κυκλους μεσα σε αυτην.
Μαθαμε να γινομαστε εγωιστες, χωρις να κατανοουμε τη σημασια της ατομικοτητας και μαθαμε να φοραμε μασκες καριερας ανουσιας, εχωντας μαθει αλλα πραγματα πισω απο τη μασκα μας.
Μαθαμε να μοιραζομαστε καποια πραγματα αλλα τα θελαμε ολα δικα μας, το εγω μας.
Μαθαμε να αγαπαμε, αλλα μαθαμε να αγαπαμε για να αγαπαμε, οχι γιατι η αγαπη εκτοξευεται σα πυραυλος απο τη ψυχη μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εγω!εσυ;