βυθοσκοπισε

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

Μιλωντας για τον Ωριωνα.

Αν τ'αστέρια θελήσεις να πιάσεις, να ξέρεις οτι είναι δύσκολο να πετάξεις.
Να σηκωθείς απο τη γη και να υψωθείς στον αέρα. Κάπως ανεύφικτο.
Αν μπορούσε να πετάξει κανείς, ίσως σε δυο λεπτά, αστραπιαία, θα μάζευε σχεδόν όλα τ'αστέρια σε ένα τσουβάλι από σεντόνια. Θα τα κατέβαζε στη γη και αδιάφορα θα τα σκορπούσε. Αν μπορούσε να πετάξει κανέις, θα ήταν εφικτό για όλους να ανέβουν εκέι ψηλά και να αρπάξουν από ένα. Ανά πάσα στιγμή. Και το πιο πίθανο' τα αστέρια να χάσουν το φώς του, πεταμένα σε ένα τραπέζι. Παρατημένα. Αστέρια ξεχασμένα από τους χάρτες του ωκεανού. Σε ένα κόσμο που κανείς μπορεί να πετάει. Χωρίς κόπο. Απλά με μια ήρεμη κίνηση. Ένα τίναγμα από το έδαφος. Απόσπαση και αμέσως μετά απόκτηση ενός αστεριού.
Σε ένα κόσμο που όλοι πετάνε και πίανουν αστέρια που κάποια απ'αυτά σκορπίστηκαν, ξεχάστηκαν και ίσως σβήσαν. Κάποια από αυτά λάμπουν ακόμα όμως. Τα ξεχασμένα. Είναι κάποια μικρά που αποκτήθηκαν από εκέι ψηλά από κανέναν που δεν μπορεί να πετά.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγω!εσυ;