δεν μπορώ να φτάσω την ακτίνα μου μακριά
να μεγαλώσω την εμβέλεια
να φτάνω με μιας ολοκληρωμένος.
μα νοιώθω κενός και απλωμένος.
Κανένα έναυσμα.
Μόνο στιγμιαίες ντόπες ανίκανες στη διάρκεια.
Φθορά.
Οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα σαν άνθρωποι στο διάστημα.
Μετέωρες, και μετά πάλι γυρνάνε.
Με ξύλινα πόδια στέκομαι σε πατώματα σκοτεινά.
Και από τα φώτα τα πολλά, ούτε που έβρισκα τη σκιά μου.
Την έχασα και μαζί της χάθηκε μιαν ανάσα στο σκοτάδι.
Γέφυρες χωρίς βαρύτητα σε πάνε σε τόπους και μέρη απερίγραπτα.
Με τη μεγάλη μου λαχτάρα άρχισα να αιωρούμαι σε αποστάσεις μικρές.
Όλο πήδαγα απ'το μπαλκόνι μήπως και μεγαλώσει η ακτίνα μου
και τύχει να μπερδευτεί με καμιά άλλη.
Και για κακή μου συμφορά, δεν είχα καταλάβει τη διάθλαση
απ το κρυστάλλινο το φως των ακτίνων μας.
Οι άνθρωποι όλης της γης είναι μέσα στο δικό μου κεφάλι,
και οι ακτίνες τους μαζί.
οι άνθρωποι της γης μες το δικό μου κεφάλι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εγω!εσυ;