βυθοσκοπισε

Τετάρτη 26 Ιουλίου 2017

Το τέρμα της γραμμής

Με ήθος ενός μαχητή που νικούσε τις σφαίρες,
χωρίς υπερβολές και θαμπώματα.
Με ένα σθένος σιωπηλό η χαρά εξαγνίζεται.
Και να είναι τα μάτια κλειστά, σαν χρυσές γραμμές θα τρυπάνε τα στήθη.
Με έρωτα, ξεχρέωμα και βέλος.
Χωρίς να ουρλιάζουμε.
Απλά να καλπάζουμε στο πάτωμα σα κύματα γοερά.
Έτσι να μοιάζει η γιορτή μας.
Το πανηγύρι μας.
Με δόξα και με συγκίνηση να τιμάμε το τέλος και την αρχή.
Σε κάθε ταξίδι να γεννάμε.
Το τέλος μας και την κάθε αρχή μας.
Να γράψουμε μονάχα σε μια στιγμή,
όλη μας τη φωτιά που μας καίει και μας πυρώνει.
Να τη γράψουμε και να την αφήσουμε να φυτρώσει.
Και ας είναι η στιγμή να χαθεί.
Στο τέρμα αυτό έχουμε να κάνουμε.
Θέλουμε.
Να έχουμε βγεί αλώβητοι, να είμαστε αναλλοίωτοι.
Να μην μας έχει πάρει το αγύριστο πέρασμα.
'Η βρέχει, 'η βλέπουμε τ'αστέρια.
Όπως ήμασταν στην αρχή.
Παρατατικός ο χρόνος σε έναν μέλλοντα συντελλεσμένο.
Δεν μας ξέρετε και δεν σας ξέρω.
Όταν θα πέσουν τα συνθήματα εμείς θα συνεχίσουμε να σφυράμε.
Δεν έχουν τέρμα οι ενέργειες και τα στόματα, 
για αυτό για λίγο το γλεντάμε.
Με ήθος ενός μαχητή!
Χωρίς να πονάμε.
Ξεχνάμε τη μοναχικότητα.
Όταν πια θα έχουμε τελειώσει,
θέλω με σθένος σιωπηλό να μιλάμε.
Και να κλείνουν όλα τα άλλα με πώματα.
Γιατί εμείς απλά πονάμε.
Από χαρά και εκτόνωση για όσα μας πονάνε!
Όλοι αυτοί πως τολμούν και μιλάνε?
δεν έχουν προβοσκίδες, χρέοι και ονόματα.
Πιο σκληροί και ψυχροί προσπερνάμε.
Έτσι να γλεντάμε! με σιωπή και αγάπη εμάς να αγαπάμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγω!εσυ;