Είναι όμορφο να νιώθεις άδειος! αλλα όχι με την αρνητική έννοια. Ζω και αναπνεω ελευθερος. είναι τύχη. Αυτή ακριβώς τη στιγμή. Μόνο οι άνθρωποι μπορούν να σου δώσουν την απόλυτη αγάπη. εικοσι τρεία. Η ελευθερία διατυπώνεται πάνω στο φάσμα που χτίζεται από δύο ανθρώπους. Ο αριθμός δύο. Ο αγαπημένος μου. Το μέλλον δεν είναι για να το βλέπεις. Δεν είναι για να φαίνεται. Το μέλλον δεν είναι για να φαίνεται. Δεν υπάρχει η καφε / πράσινη ζακέτα, ούτε το πράσινο φωτιστικό. Ούτε καν το τραπέζι. Δεν υπάρχω. Νοιωθουμε την ύπαρξη. την βλέπουμε και την αγγίζουμε. την μυρίζουμε και κάποιες φορές την ακόυμε. Την γευόμαστε. Η μνήμη θα φταίει υποθέτω. Η μνήμη έχει την δύναμη να γεμίζει μια χαμένη στο χρόνο στιγμή με αισθήματα. Ανάκληση. Η μνήμη θυμάται τον πόνο και τα δάκρυα. Η μνήμη κάνει το σώμα σου να ηλεκτρίζεται από τις πιο όμορφες στιγμές. Και έτσι όλοι γίνονται ποιητές. Η μνήμη θυμάται τα ατέλειωτα βράδια και τα άδεια πρωινά. Η μνήμη θυμάται την καρδιά να λειτουργεί για τον έρωτα. Όλα εξαρτόνται απο την Επιλογή. Σαν τα λουλουδια από το νερό, ή σαν το βρέφος απο το γάλα. Σαν τους στίχους που βομβαρδίζουν τη μουσική. Επιλέγω. Και επιλέγω να θυμαμαι. Θυμαμαι ότι ο πόνος αφήνει το αίμα να τρέχει στα μάτια. Θυμάμαι ότι τα δάκρυα, έχουν ποτίσει τα πιο άγρια λιβάδια. Θυμάμαι πως ο άνθρωπος αναζητά την ολοκλήρωση και την σταθερότητα στη γαλήνη. Για αυτόν τον λόγο, επιλέγω. Και επιλέγω να θυμάμαι τον έρωτα. Θυμάμαι ότι ο έρωτας έχει τη δύναμη να σε χορέυει ακόμα και στις πιο επικίνδυνες πυρκαγιές. Και θυμάμαι πως σε μαγεύει με τον χορό του. Για αυτό επιλέγω να μη θυμάμαι πως θέλω να είναι το μέλλον. Γιατί αν θυμάμαι πως θέλω να είναι το μέλλον, θα ξεχναώ να θυμάμαι τον έρωτα. Αν θυμάμαι πως ο έρωτας υπάρχει. τότε θα χτίζω διαφορετικά το μέλλον. Άρα θα θυμάμαι την σκέψη. Και θα θυμάμαι να μη σκέφτομαι. Θα θυμάμαι εσένα. Ή εναν υπέροχο φίλο. Θυμάμαι την φιλία. Θυμάμαι τον έρωτα.
βυθοσκοπισε
Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014
Ο ύπνος της ακτής
Δυνατα!
η δυνατη βροχη ξαφνικα,
καθε σταγονα διψα, πυρκαγια,
τις αχτιδες του ηλιου μεθα,
τα σμαραγδια σου κλαινε λαμπρα!
Σιωπηλα μεσα στο χωμα κοιτω,
οτι πυρωσε ηταν γραφτο,
απ τη θερμη μας να λυτρωθω,
τα φεγγαρια σου μοιαζουν θολα,
ποιος μαχαιρια θα φτιαξει να αφησει να ψαξει ζωες που περασαν αιθερες και χιλιες πνοες να ανταλλαξει,
φιλι.
Ολα γιναν και πηραν μορφη,
απο το τελος του κοσμου, γιορτη.
Και τα χρωματα ανάβουν τη γη,
που δε μπορεσε ανθη και βελοι να φτιαξει να δωσει πνοη στη ζωη.
η δυνατη βροχη ξαφνικα,
καθε σταγονα διψα, πυρκαγια,
τις αχτιδες του ηλιου μεθα,
τα σμαραγδια σου κλαινε λαμπρα!
Σιωπηλα μεσα στο χωμα κοιτω,
οτι πυρωσε ηταν γραφτο,
απ τη θερμη μας να λυτρωθω,
τα φεγγαρια σου μοιαζουν θολα,
ποιος μαχαιρια θα φτιαξει να αφησει να ψαξει ζωες που περασαν αιθερες και χιλιες πνοες να ανταλλαξει,
φιλι.
Ολα γιναν και πηραν μορφη,
απο το τελος του κοσμου, γιορτη.
Και τα χρωματα ανάβουν τη γη,
που δε μπορεσε ανθη και βελοι να φτιαξει να δωσει πνοη στη ζωη.
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014
Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014
welcome, welcome, welcome, i welcomed you
"Το ονομα μου οπως ηδη σας ειναι γνωστο,
ειναι Αστραν.
Ειμαι ο αστραν μας.
δεν εχω ελευθερο χρονο πια γιατι εχω παρα πολλα χομπι.
Ειμαι 46 ετων, και χομπι μου ειναι μολις ξυπνησω και παρω το πρωινο μου,
να αυνανιζομαι στο καυτο μου ντους.
Συνηθως παιρνω τον καφε μου στις 12,
με τη φιλη μου, Μαιρη. ειναι συνηθως αυπνη γιατι δουλευει μονο νυχτα.
Ξερεις, τη νυχτα που μπορει να δουλεψει μια γυναικα, αν εχει υπαρξει αντρας!
Συνηθιζουμε να περπαταμε στο παρκο και να κουτσομπολευουμε αυτο που βλεπουμε.
Δεν ακουω πια μουσικη στον ελευθερο μου χρονο, γιατι δεν εχω πια.
Αν ειχα παλι δε θα ακουγα τραγουδια που εξυψουν την ατομικοτητα της υποκειμενικης πλευρας.
προτιμω να γραφω μουσικη και να την ακουω.
αλλα δεν εχω ελευθερο χρονο.
Προτιμω να αυνανιζομαι.
Με γεμιζει περισσοτερο.
Στα 46 μου!
η καρδια αδειαζει μα το εσωρουχο ειναι γεματο.
Καλημερα Μαιρη"
Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2014
εκατόν δεκατεσσερα αδιαβροχα για τα πετραδια
Συνηθως, θεωρειτε πως ειναι πιο απλο. Καθε περπατημα. Δεν ειναι απλο. ειναι να σα γινεται σεισμος στο πατωμα. δεν μοιαζει για απλο, γιατι εχει μπροστα πολλους ανεμοστροβιλους, πολλους τυφωνες. Αν ηταν απλο, θα ημασταν ακομη αγνοι. Δεν θα εμοιαζε πολυπλοκο. Αν ηταν απλο, καθε φορα που σηκωνες το χερι σου, θα ηταν σα να δειχνεις προς τον ηλιο. Και αν ηταν απλο, θα βλεπαμε ολοι το ιδιο πραγμα. Χωρις πρίσματα. Καθαρα και απλα. ειναι σα να πυροβολα ο ουρανος τη γη με αστερια. Και καθε εκρηξη ενος αστεριου, πεθαινε και αλλη μια λαμψη. Δεν ειναι απλο γιατι στη ζωη παντα κοβεται η ανασα. Ουτως η αλλος κατι, καπου, καποτε, θα σε αγγιξει παιρνοντας απο σενα και τη τελευταια. Αν ηταν απλο δε θα με ενοιαζε, ισως και να μην ενοιαζε κανεναν και τιποτα. Απλο θα ηταν αν μπορουσε η επιθυμια παντα να ολοκληρωνεται, να παιρνει σαρκα και ζωη. Να μεταμορφωνεται. Αν ηταν απλο δεν θα χρειαζονταν οι λεξεις. Θα ηταν πολυπλοκο αν θα επρεπε να μιλαμε. Αν μιλαμε ποτε δεν γινεται απλο. Οσο απλα οι εικονες να τρεχουν στο χρονοδιαγραμμα. Αν ηταν απλο ο ερωτας θα φορτωνε ολα τα πρισματα. Ισως δια μαγειας, ολα να ειναι απλα.
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014
Ποιος εχει τη δυναμη;
δεν ειχα τη δυναμη να κανω τιποτα,
μεχρι να καταλαβω τη δυναμη πως
δε μπορουσα να κατακτησω στον παλμο
μου. Μεσα.
Δεν ειχα τα ματια μαλλον, ημουν τυφλος.
Μαλιστα πολλες φορες φανταζομουν να
εχω ματια.
Δακρυζα απο τη χαρα μου,
και αναρωτιομουν απο που εσταζα,
αφου δεν ειχα το δικαιωμα να το κανω.
Την ικανοτητα.
Αλλα δεν με κρατουσε.
Ημουν παντα ελευθερος. Δεν ακουγα.
Δεν με αγγιζε η αρμονια
Και οσο πιο πολυ δεν ακουγα,
τοσο περισσοτερο αρχισα να βλεπω.
μεχρι να καταλαβω τη δυναμη πως
δε μπορουσα να κατακτησω στον παλμομου. Μεσα.
Δεν ειχα τα ματια μαλλον, ημουν τυφλος.
Μαλιστα πολλες φορες φανταζομουν να
εχω ματια.
Δακρυζα απο τη χαρα μου,
και αναρωτιομουν απο που εσταζα,
αφου δεν ειχα το δικαιωμα να το κανω.
Την ικανοτητα.
Αλλα δεν με κρατουσε.
Ημουν παντα ελευθερος. Δεν ακουγα.
Δεν με αγγιζε η αρμονια
Και οσο πιο πολυ δεν ακουγα,
τοσο περισσοτερο αρχισα να βλεπω.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






















