βυθοσκοπισε

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015

Ο καιομενος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.
Ήταν στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται.
Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

Its all about our hearts














Out of my window, here it comes my heart
And while the children are crying
We can watch the black birds cross the sky.
I hide my face, my urge to run
I've been checking for chains, since the start
We fall but our souls are flying
We can leave our leaves up on a tree
My cold heart stays plastic in the burning desert sun.
Τouch me deep inside, but don't make a sound
The bounds are made to be broken
Struggles outside, flares on the ground are dying.

Golden.

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ο συντροφος ενος αορατου ανθρωπου

Μου πε θα μαι παντα μονος, γιατι ετυχε λεει να ειμαι απλως ενας ανθρωπος.
Και εγω μαθαινω να αγαπω το κουταβι μου.
Και μετα ισως να θελω να το ξεχνω.

Μου πεταξε ολα τα μπουκαλια με το αλκοολ.
Να με τιμωρησει.
Βλεπω αιματα στο τοιχο, μονο,
για να μην υπαρχει κατι αλλο.

Ειναι η παγιδα του να βλεπεις.

Μελαγχολικα αγγιγματα,
Σα τη πιο λυπητερη μελωδια.
Το κουταβι μου, πεταξε το αναψυκτικο.
Το ερωτευομαι και μετα το μισω.
Γινεται το αλφα μου μα 
Μεχρι το ωμεγα μου
Φτανει ενα κοιταγμα εως τον καθρευτη.

Τα βραδια καμια φορα αγγαλιαζομαστε, στριφογυρναμε
Και η δυσφορια καιει την ανασα μου μεχρι νωρις το πρωι.

Σκετος καφες στο τραπεζι,
το ταβανι κατεβαινει στο πατωμα και το γυαλι μοιαζει με παραθυρο αεροπλανου.
Το κουταβι μου βλεπει τον αδειο μου χαρτη.
Σηκωνονται νερα απο τα χωματα να βαψουν τα συννεφα καφε,
να πεταξουν πιο πανω.
Σα φωτιστηκα για τα αστερια.
Και ετη φωτος απο κατω
θανατηφορα σιωπη.

Οι λεξεις δε μιλανε, δεν εχουν στοματα. Τυφλωθηκε ο ηχος.
Και το κουταβι μου με σκορπαει.
Και μαθαινω να με κατευναζω.

Μα το κουταβι μου ηταν διπλα απο την αρχη και πηγαινει και ερχοταν.

Αλλα ποτε δε με λυπαται το σκληρο μου κουταβι.

Δεν εχει ονομα.
Κανεις δε ξερει το ονομα του..
Μπορω μονο μυστικα να το φανταζομαι.
Και αυτο περναει το χρονο του ψαχνοντας την ουρα του.


Αλλα τα φωτα σβηνουν καθε πρωι.
Νικα ο ηλιος το φεγγαρι και η καθε νυχτα ξεχαστηκε, αφηνοντας τις απουσιες γραμμενες σε αοσμα πια ρουχα.

Το κουταβι δε μπορει να μυρισει.
Επειδη δε ξερει να θελει.
Οι επιθυμιες δεν εκτοξευονται σα καταρρακτες απο τα ματια του.

Και πνιγομαστε μαζι καθε στιημη στις μαυρες θαλασσες του κοσμου.

Χωρις να με προστατευει το κουταβι μου, με ριχνει σε βαθια και σκοτεινα νερα, απο το μπαλκονι μεχρι το κρεβατι.
Σεντονια βρεγμενα.

Για αυτο το κουταβι μου γυρναει τα βραδια και δεν ερχεται.        


               Να μην καει μαζι μου απο το ανατιναγμα της ανασας μου..

Δευτέρα 31 Αυγούστου 2015

Εκεινος που κρατησε τα κλειδια

Δυο λεπτα παγωμενα
Τα φεγγαρι μας φωτιζει το δρομο
Μικρα παιδια σκοτωμενα
Το χαμογελο να πνιγει το πονο
Τετραγωνα λευκα
Με της νυχτας τα πουλια αλυσοδεμενα
Και οι Θεοι θα ριξουν με τα τοξα
Αστραπη
Γιναν οι πιο ρομαντικοι αστερινα λιμερια
Και ολοι οι νομοι της ζωης
Ριχναν απ τις σφεντονες μια γιορτη
Αλλαζουν τα γραμμενα

Ενα λεπτο
Μικρο και ξεγραμμενο
Σιωπη
Ατελειωτη σιγη η γη ποτε δεν κατακτηθηκε
Μα εκει στη γεννηση θεων
Σπασμενα δακρυα του χαρτη
Οταν τα ματια μας αιωνια θα ανοιξουν
Ο φτερωτος θεος ο μονος να γινει υπνοβατης
Ολους τους κρυσταλλους θα καψω
Ελευθερος στα κυματα
Το ποθο μου να κλαψω.








Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015