Θα δημιουργήσω όσο μιλάω. Δηλαδή την ώρα που θα αποτυπώνω λέξεις, θα δημιουργώ. Θα δημιουργώ αυτό που θα αποτυπώνουν οι λέξεις. Δεν ξέρω αν μπορώ να το κατανοήσω. Ξέρω ότι μπορεί να το απεικονίσω. Σαν μια σφαίρα άυλη, που υπάγεται να αλλάζει μορφές στο κάλεσμα των λέξεων. Μια σφαίρα ευάλωτη σε όλες τις κοινωνικές-συναισθηματικές-γνωστικές συσκευές. Μια σφαίρα, που επιθυμεί να τραβήξει τα άτομα σε μοναδικά σημεία για τον καθένα. Πιστεύεις ότι αυτές οι συσκευές που προαναφέρθηκαν, απομακρύνουν τα άτομα από τα μοναδικά τους σημεία; Εγώ δεν ξέρω τι να πιστέψω. Πιστεύω ότι η λέξη είναι άπειρη. Αυτή και το φάσμα που δημιουργείται από αυτήν. Ας μη ληφθεί ο χρόνος σαν μεταβλητή όταν ψάχνουμε το φάσμα της λέξης. Θα χαθούμε σε χρονικά ταξίδια του πριν και του μετά. Ας μείνουμε στο φάσμα που η λέξη δημιουργεί τώρα. Τώρα, που μιλάω, δημιουργώ. Η λέξη πάντα συνοδεύεται. Ξεδιπλώνει από συναισθηματικές εντυπώσεις, σκέψεις, πεποιθήσεις και αξιακά συστήματα, γνωστικές διαστρεβλώσεις μέχρι αρχέτυπες εμπειρίες. Η λέξη, είναι ίσως η μόνη παγίδα, “για το χρόνο να σταματήσει και να κολλήσει με την πλάτη στο χώμα” (Jeremy Irons). Αν σκεφτεί κανείς ότι ένα τώρα, είναι γεμάτο από πριν και από μετά, τότε θα καταλάβεί το περιττό στοιχείο που κρύβεται στο να θέτει το χρόνο ως μεταβλητή σε συνάρτηση με τη λέξη. Αν καταλάβαινε κανείς τη δύναμη που έχει η λέξη, να συσπειρώνει τα ξεδιπλώματα που αναφέρθηκαν και να τα αναδομεί, έτσι όπως εκείνη επιτάσσει, αιχμαλωτίζοντας την πραγματικότητα παγώνοντας τον χρόνο. Έτσι, αντιστεκόμενος κάποτε απέναντι στην ανάγκη να εξηγήσω κάτι που δεν περιγράφεται, πρώτα από όλα επικαλέστηκα την εγκράτεια, λέγοντας «στο όνομα της εγκράτειας», χωρίς να κατανοώ ακόμα την ιστορία που συνύφαινα στο χρόνο. Και αυτή ξεδιπλώθηκε πάνω μου προστατεύοντας με πρώτα από όλα από τις κοινωνικές εφαρμογές τους. Μετά, στράφηκα στο θεό Ήλιο, δίνοντας όρκο αιώνιας συντροφικότητας με αυτόν. Για να μη με εγκαταλείψει ποτέ τις συννεφιασμένες μέρες. Και αυτός έτσι μαγικά, κάτι έψησε μέσα μου. Όταν θυμήθηκα τη διαύγεια που ένιωσα όταν επικαλέστηκα τέτοιου είδους δυνάμεις, και κατάλαβα πως έπρεπε να την επικαλεστώ εξίσου. Έπειτα, «καλώ τη δύναμη της σιωπής» ψιθύρισα με ήχο γοερό. Για να μπορέσει το στόμα μου να ανοίγει, πρώτα από όλα εσωτερικά. Μετά ένιωσα σχεδόν γυμνός απέναντι σε τέτοια θηρία. Έτσι, σκέφτηκα πως έπρεπε να γίνω το δοχείο για να αφήσω τη δύναμη, όχι όλη, μερική από αυτήν, όση ακριβώς χρειάζομαι για να μπορώ να βλέπω και να ακούω όλες αυτές τις οντότητες που επικαλέστηκα! Και αυτή, σύνθεσε πάνω μου πανοπλία από κομμάτια των λέξεων και των φασμάτων που ξεδίπλωσαν στα πόδια μου και στα χέρια μου. Σαν ιππότης τότε εγώ, κατέληξα στο σημείο να βλέπω το φόβο! και οποία άλλη λέξη συνοδεύεται από αυτόν. Και αναγνώρισα το περιττό που και αυτός/α κρύβει/ουν. Και είπα «απαλλάσσομαι από εσένα». Και πραγματι, αυτός έδειχνε να είναι ανήμπορος απέναντι μου πια.
abracadabra (εβραϊκά)/ αβρακανταύρα.
1. «Θα δημιουργήσω όσο μιλάω»
