Σαν τρένα που με ιλιγγιώδη ακτίνα
υπογραμμίζουν το, οριακά κοντά, πρόσωπο μου.
Ξεθάβομαι με γυάλινη αξίνα.
Και αν έχω χρέος με υπόλοιπο μηδαμινό,
Θα είμαι κεραία και βέλος;
Χάνομαι σε ότι πιο γιορτινό.
Πως χάθηκαν οι πιο ρομαντικοί,
σε αστέρινα λημέρια;
Τεφτέρια, ντέφια και καρδιά γονατιστή.
Πολεμιστής του ανέμου!
Στον πιο αχαρτογράφητο ωκεανό,
τις μνήμες μου ανασύρω.
Αρμοί ορθάνοιχτοι, αντίσταση στο αγνό.
Και αν έχω αξία θα σε βρω,
γυμνός, χωρίς στολές και ονόματα,
από το τίποτα στο τίποτα για να σε δω.
Κι αν είμαστε παιδιά της γης, του ήλιου, του αιθέρα.
ένα φιλί σου ήταν αρκετό,
για να δαμάσω τον αέρα.
Πολεμιστή του ανέμου.
