βυθοσκοπισε

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2022

     Ο αεροδαμαστής

 Σαν τρένα που με ιλιγγιώδη ακτίνα

υπογραμμίζουν το, οριακά κοντά, πρόσωπο μου.

Ξεθάβομαι με γυάλινη αξίνα.


Και αν έχω χρέος με υπόλοιπο μηδαμινό,

Θα είμαι κεραία και βέλος;

Χάνομαι σε ότι πιο γιορτινό.


Πως χάθηκαν οι πιο ρομαντικοί,

σε αστέρινα λημέρια;

Τεφτέρια, ντέφια και καρδιά γονατιστή.


Πολεμιστής του ανέμου!


Στον πιο αχαρτογράφητο ωκεανό,

τις μνήμες μου ανασύρω.

Αρμοί ορθάνοιχτοι, αντίσταση στο αγνό.


Και αν έχω αξία θα σε βρω,

γυμνός, χωρίς στολές και ονόματα,

από το τίποτα στο τίποτα για να σε δω.


Κι αν είμαστε παιδιά της γης, του ήλιου, του αιθέρα.

ένα φιλί σου ήταν αρκετό,

για να δαμάσω τον αέρα.


Πολεμιστή του ανέμου.




Κυριακή 9 Μαΐου 2021

Abracadabra

Θα δημιουργήσω όσο μιλάω. Δηλαδή την ώρα που θα αποτυπώνω λέξεις, θα δημιουργώ. Θα δημιουργώ αυτό που θα αποτυπώνουν οι λέξεις. Δεν ξέρω αν μπορώ να το κατανοήσω. Ξέρω ότι μπορεί να το απεικονίσω. Σαν μια σφαίρα άυλη, που υπάγεται να αλλάζει μορφές στο κάλεσμα των λέξεων. Μια σφαίρα ευάλωτη σε όλες τις κοινωνικές-συναισθηματικές-γνωστικές συσκευές. Μια σφαίρα, που επιθυμεί να τραβήξει τα άτομα σε μοναδικά σημεία για τον καθένα.  Πιστεύεις ότι αυτές οι συσκευές που προαναφέρθηκαν, απομακρύνουν τα άτομα από τα μοναδικά τους σημεία; Εγώ δεν ξέρω τι να πιστέψω. Πιστεύω ότι η λέξη είναι άπειρη. Αυτή και το φάσμα που δημιουργείται από αυτήν. Ας μη ληφθεί ο χρόνος σαν μεταβλητή όταν ψάχνουμε το φάσμα της λέξης. Θα χαθούμε σε χρονικά ταξίδια του πριν και του μετά. Ας μείνουμε στο φάσμα που η λέξη δημιουργεί τώρα. Τώρα, που μιλάω, δημιουργώ. Η λέξη πάντα συνοδεύεται. Ξεδιπλώνει από συναισθηματικές εντυπώσεις, σκέψεις, πεποιθήσεις και αξιακά συστήματα, γνωστικές διαστρεβλώσεις μέχρι αρχέτυπες εμπειρίες. Η λέξη, είναι ίσως η μόνη παγίδα, “για το χρόνο να σταματήσει και να κολλήσει με την πλάτη στο χώμα” (Jeremy Irons). Αν σκεφτεί κανείς ότι ένα τώρα, είναι γεμάτο από πριν και από μετά, τότε θα καταλάβεί το περιττό στοιχείο που κρύβεται στο να θέτει το χρόνο ως μεταβλητή σε συνάρτηση με τη λέξη. Αν καταλάβαινε κανείς τη δύναμη που έχει η λέξη, να συσπειρώνει τα ξεδιπλώματα που αναφέρθηκαν και να τα αναδομεί, έτσι όπως εκείνη επιτάσσει, αιχμαλωτίζοντας την πραγματικότητα παγώνοντας τον χρόνο. Έτσι, αντιστεκόμενος κάποτε απέναντι στην ανάγκη να εξηγήσω κάτι που δεν περιγράφεται, πρώτα από όλα επικαλέστηκα την εγκράτεια, λέγοντας «στο όνομα της εγκράτειας», χωρίς να κατανοώ ακόμα την ιστορία που συνύφαινα στο χρόνο. Και αυτή ξεδιπλώθηκε πάνω μου προστατεύοντας με πρώτα από όλα από τις κοινωνικές εφαρμογές τους. Μετά, στράφηκα στο θεό Ήλιο, δίνοντας όρκο αιώνιας συντροφικότητας με αυτόν. Για να μη με εγκαταλείψει ποτέ τις συννεφιασμένες μέρες. Και αυτός έτσι μαγικά, κάτι έψησε μέσα μου. Όταν θυμήθηκα τη διαύγεια που ένιωσα όταν επικαλέστηκα τέτοιου είδους δυνάμεις, και κατάλαβα πως έπρεπε να την επικαλεστώ εξίσου. Έπειτα, «καλώ τη δύναμη της σιωπής» ψιθύρισα με ήχο γοερό. Για να μπορέσει το στόμα μου να ανοίγει, πρώτα από όλα εσωτερικά. Μετά ένιωσα σχεδόν γυμνός απέναντι σε τέτοια θηρία. Έτσι, σκέφτηκα πως έπρεπε να γίνω το δοχείο για να αφήσω τη δύναμη, όχι όλη, μερική από αυτήν, όση ακριβώς χρειάζομαι για να μπορώ να βλέπω και να ακούω όλες αυτές τις οντότητες που επικαλέστηκα! Και αυτή, σύνθεσε πάνω μου πανοπλία από κομμάτια των λέξεων και των φασμάτων που ξεδίπλωσαν στα πόδια μου και στα χέρια μου. Σαν ιππότης τότε εγώ, κατέληξα στο σημείο να βλέπω το φόβο! και οποία άλλη λέξη συνοδεύεται από αυτόν. Και αναγνώρισα το περιττό που και αυτός/α κρύβει/ουν. Και είπα «απαλλάσσομαι από εσένα». Και πραγματι, αυτός έδειχνε να είναι ανήμπορος απέναντι μου πια. 


abracadabra (εβραϊκά)/ αβρακανταύρα. 

1. «Θα δημιουργήσω όσο μιλάω»

Παρασκευή 10 Απριλίου 2020

Επτά Eνάτου Δύο Χιλιάδες Δεκαεννέα

Πήρες μαζί σου το πρώτο μας σαγαπω. Κι ας ήταν το τελευταίο!

Και έγιναν όλα τα σαγαπω του κόσμου διαφορετικά, άλλο το νόημα.

Ίσως και να δινα την καρδιά μου ολόκληρη για να το λέγαμε άλλη μια φορά.

Να σε ξανάβλεπα.

Μόνο ξεθωριασμένες μνήμες ανάμεσα μας και δυο πόρτες απ’την άβυσσο στην άβυσσο.

Δεν είχα καταλάβει το ποσο πολύ.
Το ποσο πολύ σ’αγαπούσα.

Όσο και εσυ. 

Αλλά τα μικρά παιδιά δεν ξέρουν να το λένε.
Και πνιγόμασταν όλοι μαζί.

Και ήρθε μια φορά η αγάπη για να σπάσει τη σιωπή.

Ελευθερία.



Σάββατο 4 Απριλίου 2020

Ένας άνδρας πόλης

Ένα σωρό επικυρωμένες λέξεις και θεωρίες. Αριθμοί. Και όλα εξηγήθηκαν. Αυτό που είναι, έχει εξηγηθεί. Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που οι λέξεις, οι θεωρίες και οι αριθμοί εξήγησαν. Αποτυπώθηκε στις εσωτερικές φυγές των ανθρώπων, όμως οι άνθρωποι είναι όσες και οι λέξεις. Και οι θεωρίες και οι αριθμοί. Στις εσωτερικές φυγές μετασχηματίζονται όλα. Αλλά αυτές δεν εξηγούνται με τίποτα. Η μνήμη ίσως να εξαπατάται. Η σκέψη και το συναίσθημα μπορούν να της πουν πολλά ψέμματα. Και αλήθειες. Στην πολυδιάστατη χρονική γραμμή, τι μπορεί να είναι ίδιο; Όλα και τίποτα.  Η απογύμνωση από τις λέξεις, τις θεωρίες, τους αριθμούς, τις εσωτερικές φυγές, τους ανθρώπους, τη σκέψη και το συναίσθημα ανοίγει την πόρτα στο παντοδύναμο μορατόριουμ. Ο ήχος τώρα του άνδρα της πόλης. Το ονειρεμένο μπουφάν σου και η μυρωδιά από το όλο σου. Και η ονειρεμένη σου πραγματικότητα. Η μελλοντική γραμμή του χρόνου λες και κρατά την παρούσα στιγμή. Την επίγνωση και την επίγνωση μιας μη-κριτικής.  Η ψυχοδυναμική, είναι η δυναμική της ψυχής. Ψυχή και δύναμη δηλαδή. Η ίδια μορφή που χρονικά έχει άλλο πρόσωπο.

Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2017

Να ξαναγεννιέμαι

σε κύκλους που ποτέ δε τελειώνουν
να ανταμώνουν με ότι μοιάζει χαμένο.
με ταξίδια του μέτρου σε άπειρο κέντρο

Τετάρτη 26 Ιουλίου 2017

Το τέρμα της γραμμής

Με ήθος ενός μαχητή που νικούσε τις σφαίρες,
χωρίς υπερβολές και θαμπώματα.
Με ένα σθένος σιωπηλό η χαρά εξαγνίζεται.
Και να είναι τα μάτια κλειστά, σαν χρυσές γραμμές θα τρυπάνε τα στήθη.
Με έρωτα, ξεχρέωμα και βέλος.
Χωρίς να ουρλιάζουμε.
Απλά να καλπάζουμε στο πάτωμα σα κύματα γοερά.
Έτσι να μοιάζει η γιορτή μας.
Το πανηγύρι μας.
Με δόξα και με συγκίνηση να τιμάμε το τέλος και την αρχή.
Σε κάθε ταξίδι να γεννάμε.
Το τέλος μας και την κάθε αρχή μας.
Να γράψουμε μονάχα σε μια στιγμή,
όλη μας τη φωτιά που μας καίει και μας πυρώνει.
Να τη γράψουμε και να την αφήσουμε να φυτρώσει.
Και ας είναι η στιγμή να χαθεί.
Στο τέρμα αυτό έχουμε να κάνουμε.
Θέλουμε.
Να έχουμε βγεί αλώβητοι, να είμαστε αναλλοίωτοι.
Να μην μας έχει πάρει το αγύριστο πέρασμα.
'Η βρέχει, 'η βλέπουμε τ'αστέρια.
Όπως ήμασταν στην αρχή.
Παρατατικός ο χρόνος σε έναν μέλλοντα συντελλεσμένο.
Δεν μας ξέρετε και δεν σας ξέρω.
Όταν θα πέσουν τα συνθήματα εμείς θα συνεχίσουμε να σφυράμε.
Δεν έχουν τέρμα οι ενέργειες και τα στόματα, 
για αυτό για λίγο το γλεντάμε.
Με ήθος ενός μαχητή!
Χωρίς να πονάμε.
Ξεχνάμε τη μοναχικότητα.
Όταν πια θα έχουμε τελειώσει,
θέλω με σθένος σιωπηλό να μιλάμε.
Και να κλείνουν όλα τα άλλα με πώματα.
Γιατί εμείς απλά πονάμε.
Από χαρά και εκτόνωση για όσα μας πονάνε!
Όλοι αυτοί πως τολμούν και μιλάνε?
δεν έχουν προβοσκίδες, χρέοι και ονόματα.
Πιο σκληροί και ψυχροί προσπερνάμε.
Έτσι να γλεντάμε! με σιωπή και αγάπη εμάς να αγαπάμε.