βυθοσκοπισε

Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013

στο τσαρδι της νεφας 1

λεγοντας τα εδω στης νεφας με τη νεφα και τον σκρατς, και αραζοντας στο χωρο, η νεφα μου διηγηθηκε ενα ονειρο που της εδωσε τροφη για σκεψη:
σχεδιο απο νεφα




                                                Ανσιεντ Τσαινα (μαδαφακαα [φενια]) 
''ημουνα σε ενα σημειο περιτρυγυρισμενο απο τεραστια παρκα και δασοι με μικρα κιοσκια, με ξυλινα σπιτακια. και ολοι φαινοντουσαν υπερβολικα χαρουμενοι. το πρωτο ατομο που ειδα ηταν μια κινεζουλα οπου μπροστα της προσγειωθηκε ενας τυπος με ενα πολυχρωμο αλεξιπτωτο. κρατουσε μπροστα της ενα χαρτακι που εγραφε " ΤΡΕΞΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ". και εκεινη ετρεξε προς τη πυλη της εξοδου και σκοτωσανε και τους δυο. μετα συνειδητοποιησα πως αυτος ο τυπος ηταν ο πατερας της. απο κεινη τη στιγμη και μετα αρχισε κατι να μου φαινεται περιεργο. θυμαμαι οτι ειχα ενα μικρο ασπρο σκυλακι μαζι μου, και εμφανιζοτανε σε σημεια κλειδια. εμεις ειχαμε παει παρεα με πεντε ατομα και σιγα σιγα αρχισα να απομακρυνομαι απο αυτους γιατι εθιζονται στο ναρκωτικο, τη μαυρη μπιλια. η μαυρη μπιλια ηταν ενα μαυρο παχυρεστο υγρο που αιωρουταν με χρυσοσκονη, λαμπιριζε. αρχισα να παρατηρω σιγα σιγα πως ολες οι παρεες το πιναν αυτο και σταδιακα αλλαζανε μορφη και γινοντουσαν αλλοι ανθρωποι. αρχικα, τα ματια τους γινοντουσαν πρισμενα, οι κορες τους μαυριζαν και απο πανω τους, στα κεφαλια τους, πετουσαν διαφορες πεταλουδες αυλες και γκρι. παρατηρουσα στα ματια των ανθρωπων που μαυριζαν σιγα σιγα με τη ψυχη τους ενα κενο. αβουλα πλασματα τριγυρω μου, σερναν τη παρουσια τους. οποιος εθιζοταν στο ναρκωτικο αυτο, εχανε σιγα σιγα τη ζωντανια του. οι φιλοι μου αρχιζαν και αλλαζαν μορφη και εγω εψαχνα ενα τροπο να επκοινωνησω με τον εξω κοσμο. και γινοταν ολο και πιο εντονο. προσπαθουσα να βρω μια λυση να φυγω απο κει, και παρατηρησα πως με το που εκανε καποιος ενα τηλεφωνο εμφανιζοντουσαν απο το πουθενα δυο τεραστιοι τυποι με κατι μαυρα κουστουμια, αρμανι πρεπει να ταν, και ενα κορακι μαζι τους. αυτοι απλα σε παιρναν και μπαιναν μεσα σε ενα περασμο στον τοιχο το οποιο γινοταν ασανσερ και πηγαινε ψηλα στο τελευταιο οροφο, που υπηρχε ενα τεραστιο ατελιε. το μερος ηταν πανεμορφο, κυκλικο, και ειχε γυρω γυρω παραθυρα. εκει συνειδητοποιησα τα παντα ολα. υπηρχαν παντου ατομα τα οποια ασχολουνταν με κατι δημιουργικο μονοι τους και τους εκαναν ενεσεις συνεχεια για να ειναι ολο και πιο ανταγωνιστικοι μεταξυ τους. αποφασισα πως πρεπει να επιβιωσω για να βρω μια λυση για να μας βγαλω ολους εξω, και θυμαμαι πως καθε φορα που προσπαθουσα να τα καταγραψω ολα αυτα, εγραφα σε ενα χαρτι "ετος 2013" και μετα απλα ξεχνουσα να γραφω. εκει που ειχα απελπιστει, ξαφνικα γνωριζω μια κοπελα, η οποια βλεπει τα πραγματα απ τη δικη μου οπτικη γωνια και αποφασιζουμε να βρουμε ενα σχεδιο μαζι. η ελπιδα πεθαινει παντα τελευταια. καλη σας νυχτα!καλως ηρθατε στο ματριξ! 
εχετε αναρωτηθει ποτε αν ειστε ξυπνιοι οταν ονειρευεστε, και αν ονειρευεστε οτι ειστε ξυπνιοι; στο ματριξ ζεις με τα ματια και στον αληθινο κοσμο ζεις με τη ψυχη"