1.αφημενα παλατια και γλαστρες θωλες,
κανενα σημαδι γιορτης στα αρωματα.
Των ανθρωπων οι λεξεις πυκνες και γεματες χωματα.
2.Καταραχτες που ανηφοριζουν πλαγιές και λαγκαδια,
εκατομμυρια χιλιαδες στρωματα.
Περνουν και ξεπλενουν τα στοματα απ τα αγκαθια.
3.σβησμενα χαρτια τα βηματα στα μονοπατια μας,
θεριά του αέρα μας στρυφογυρνανε.
Και εμεις που κραταμε οτι βλεπουν τα ματια μας.
4.Και μετα, τα νερα μας κυκλωνουν,
και μας δινουν πνοη που τα παντα τελειωνει.
και ας καιγεται στο ονομα εκεινων που ανταμωνουν.
5.ειναι η μνηνη γαλαζιες αστραπες,
που με ηχους και φωτα χτυπανε στη πλατη.
ο πονος ποτε δεν αντεχεται, το μισος απατη.
6.με τα πολλα κλειδια νομιζαμε θα ανοιγανε οι πορτες,
και σπαγαν ρολογια και ωρες αδικα.
και απειρες χορδες καλπαζαν ασταματητα.
7.Λογος, φωνη και σχισμενες σκεψεις,
σαν ενεσεις μεσ'τη πραγματικοτητα.
Βγαλμενες με ελξεις και μπουκωματα.
κανενα σημαδι γιορτης στα αρωματα.
Των ανθρωπων οι λεξεις πυκνες και γεματες χωματα.
2.Καταραχτες που ανηφοριζουν πλαγιές και λαγκαδια,
εκατομμυρια χιλιαδες στρωματα.
Περνουν και ξεπλενουν τα στοματα απ τα αγκαθια.
3.σβησμενα χαρτια τα βηματα στα μονοπατια μας,
θεριά του αέρα μας στρυφογυρνανε.
Και εμεις που κραταμε οτι βλεπουν τα ματια μας.
4.Και μετα, τα νερα μας κυκλωνουν,
και μας δινουν πνοη που τα παντα τελειωνει.
και ας καιγεται στο ονομα εκεινων που ανταμωνουν.
5.ειναι η μνηνη γαλαζιες αστραπες,
που με ηχους και φωτα χτυπανε στη πλατη.
ο πονος ποτε δεν αντεχεται, το μισος απατη.
6.με τα πολλα κλειδια νομιζαμε θα ανοιγανε οι πορτες,
και σπαγαν ρολογια και ωρες αδικα.
και απειρες χορδες καλπαζαν ασταματητα.
7.Λογος, φωνη και σχισμενες σκεψεις,
σαν ενεσεις μεσ'τη πραγματικοτητα.
Βγαλμενες με ελξεις και μπουκωματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εγω!εσυ;