βυθοσκοπισε
Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014
Ο ύπνος της ακτής
Δυνατα!
η δυνατη βροχη ξαφνικα,
καθε σταγονα διψα, πυρκαγια,
τις αχτιδες του ηλιου μεθα,
τα σμαραγδια σου κλαινε λαμπρα!
Σιωπηλα μεσα στο χωμα κοιτω,
οτι πυρωσε ηταν γραφτο,
απ τη θερμη μας να λυτρωθω,
τα φεγγαρια σου μοιαζουν θολα,
ποιος μαχαιρια θα φτιαξει να αφησει να ψαξει ζωες που περασαν αιθερες και χιλιες πνοες να ανταλλαξει,
φιλι.
Ολα γιναν και πηραν μορφη,
απο το τελος του κοσμου, γιορτη.
Και τα χρωματα ανάβουν τη γη,
που δε μπορεσε ανθη και βελοι να φτιαξει να δωσει πνοη στη ζωη.
η δυνατη βροχη ξαφνικα,
καθε σταγονα διψα, πυρκαγια,
τις αχτιδες του ηλιου μεθα,
τα σμαραγδια σου κλαινε λαμπρα!
Σιωπηλα μεσα στο χωμα κοιτω,
οτι πυρωσε ηταν γραφτο,
απ τη θερμη μας να λυτρωθω,
τα φεγγαρια σου μοιαζουν θολα,
ποιος μαχαιρια θα φτιαξει να αφησει να ψαξει ζωες που περασαν αιθερες και χιλιες πνοες να ανταλλαξει,
φιλι.
Ολα γιναν και πηραν μορφη,
απο το τελος του κοσμου, γιορτη.
Και τα χρωματα ανάβουν τη γη,
που δε μπορεσε ανθη και βελοι να φτιαξει να δωσει πνοη στη ζωη.
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014
Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014
welcome, welcome, welcome, i welcomed you
"Το ονομα μου οπως ηδη σας ειναι γνωστο,
ειναι Αστραν.
Ειμαι ο αστραν μας.
δεν εχω ελευθερο χρονο πια γιατι εχω παρα πολλα χομπι.
Ειμαι 46 ετων, και χομπι μου ειναι μολις ξυπνησω και παρω το πρωινο μου,
να αυνανιζομαι στο καυτο μου ντους.
Συνηθως παιρνω τον καφε μου στις 12,
με τη φιλη μου, Μαιρη. ειναι συνηθως αυπνη γιατι δουλευει μονο νυχτα.
Ξερεις, τη νυχτα που μπορει να δουλεψει μια γυναικα, αν εχει υπαρξει αντρας!
Συνηθιζουμε να περπαταμε στο παρκο και να κουτσομπολευουμε αυτο που βλεπουμε.
Δεν ακουω πια μουσικη στον ελευθερο μου χρονο, γιατι δεν εχω πια.
Αν ειχα παλι δε θα ακουγα τραγουδια που εξυψουν την ατομικοτητα της υποκειμενικης πλευρας.
προτιμω να γραφω μουσικη και να την ακουω.
αλλα δεν εχω ελευθερο χρονο.
Προτιμω να αυνανιζομαι.
Με γεμιζει περισσοτερο.
Στα 46 μου!
η καρδια αδειαζει μα το εσωρουχο ειναι γεματο.
Καλημερα Μαιρη"
Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2014
εκατόν δεκατεσσερα αδιαβροχα για τα πετραδια
Συνηθως, θεωρειτε πως ειναι πιο απλο. Καθε περπατημα. Δεν ειναι απλο. ειναι να σα γινεται σεισμος στο πατωμα. δεν μοιαζει για απλο, γιατι εχει μπροστα πολλους ανεμοστροβιλους, πολλους τυφωνες. Αν ηταν απλο, θα ημασταν ακομη αγνοι. Δεν θα εμοιαζε πολυπλοκο. Αν ηταν απλο, καθε φορα που σηκωνες το χερι σου, θα ηταν σα να δειχνεις προς τον ηλιο. Και αν ηταν απλο, θα βλεπαμε ολοι το ιδιο πραγμα. Χωρις πρίσματα. Καθαρα και απλα. ειναι σα να πυροβολα ο ουρανος τη γη με αστερια. Και καθε εκρηξη ενος αστεριου, πεθαινε και αλλη μια λαμψη. Δεν ειναι απλο γιατι στη ζωη παντα κοβεται η ανασα. Ουτως η αλλος κατι, καπου, καποτε, θα σε αγγιξει παιρνοντας απο σενα και τη τελευταια. Αν ηταν απλο δε θα με ενοιαζε, ισως και να μην ενοιαζε κανεναν και τιποτα. Απλο θα ηταν αν μπορουσε η επιθυμια παντα να ολοκληρωνεται, να παιρνει σαρκα και ζωη. Να μεταμορφωνεται. Αν ηταν απλο δεν θα χρειαζονταν οι λεξεις. Θα ηταν πολυπλοκο αν θα επρεπε να μιλαμε. Αν μιλαμε ποτε δεν γινεται απλο. Οσο απλα οι εικονες να τρεχουν στο χρονοδιαγραμμα. Αν ηταν απλο ο ερωτας θα φορτωνε ολα τα πρισματα. Ισως δια μαγειας, ολα να ειναι απλα.
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014
Ποιος εχει τη δυναμη;
δεν ειχα τη δυναμη να κανω τιποτα,
μεχρι να καταλαβω τη δυναμη πως
δε μπορουσα να κατακτησω στον παλμο
μου. Μεσα.
Δεν ειχα τα ματια μαλλον, ημουν τυφλος.
Μαλιστα πολλες φορες φανταζομουν να
εχω ματια.
Δακρυζα απο τη χαρα μου,
και αναρωτιομουν απο που εσταζα,
αφου δεν ειχα το δικαιωμα να το κανω.
Την ικανοτητα.
Αλλα δεν με κρατουσε.
Ημουν παντα ελευθερος. Δεν ακουγα.
Δεν με αγγιζε η αρμονια
Και οσο πιο πολυ δεν ακουγα,
τοσο περισσοτερο αρχισα να βλεπω.
μεχρι να καταλαβω τη δυναμη πως
δε μπορουσα να κατακτησω στον παλμομου. Μεσα.
Δεν ειχα τα ματια μαλλον, ημουν τυφλος.
Μαλιστα πολλες φορες φανταζομουν να
εχω ματια.
Δακρυζα απο τη χαρα μου,
και αναρωτιομουν απο που εσταζα,
αφου δεν ειχα το δικαιωμα να το κανω.
Την ικανοτητα.
Αλλα δεν με κρατουσε.
Ημουν παντα ελευθερος. Δεν ακουγα.
Δεν με αγγιζε η αρμονια
Και οσο πιο πολυ δεν ακουγα,
τοσο περισσοτερο αρχισα να βλεπω.
Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014
16 πεμπτη οκτωμβριου οκτωμβριου παρασκευη 17
"Δεν είναι πως δεν υπάρχει ο έρωτας.Ο έρωτας είναι απλομένος παντού. Το ζήτημα είναι πόσο έτοιμοι είμαστε ώστε να τον σηκώσουμε στη πλάτη μας. Μέσα μας, όλη την ώρα γίνεται. Ποτέ δεν είναι. Στιγμή προς στιγμή. Και ήταν ο έρωτας ο μόνος υπνοβάτης. Σε ένα κέντρο άπειρο. Ατσάλινες καρδιές κοφτές.Πάντα έβρισκα τον τρόπο να πιστέυω κάτι ιδιαίτερο για ότι απάνθρωπο με αγκάλιαζε..
αλλά ήμουν ελέυθερος στο ύψωμα. Σχεδόν που μπορόυσα να δω τη μουσική. Ο ήχος. Δε μπορόυσα πια να περπατήσω. για αυτό σήκωνα τα πόδια και περπατούσα στον αέρα. Σκότωνα κάθε εικόνα. Κάθε όμορφη παρουσία που με φιλούσε με φίδια. Μα ήμουν ελέυθερος στο ύψωμα. Ήμουν ήλιος στον αέρα."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






















