Μου πε θα μαι παντα μονος, γιατι ετυχε λεει να ειμαι απλως ενας ανθρωπος.
Και εγω μαθαινω να αγαπω το κουταβι μου.
Και μετα ισως να θελω να το ξεχνω.
Μου πεταξε ολα τα μπουκαλια με το αλκοολ.
Να με τιμωρησει.
Βλεπω αιματα στο τοιχο, μονο,
για να μην υπαρχει κατι αλλο.
Ειναι η παγιδα του να βλεπεις.
Μελαγχολικα αγγιγματα,
Σα τη πιο λυπητερη μελωδια.
Το κουταβι μου, πεταξε το αναψυκτικο.
Το ερωτευομαι και μετα το μισω.
Γινεται το αλφα μου μα
Μεχρι το ωμεγα μου
Φτανει ενα κοιταγμα εως τον καθρευτη.
Τα βραδια καμια φορα αγγαλιαζομαστε, στριφογυρναμε
Και η δυσφορια καιει την ανασα μου μεχρι νωρις το πρωι.
Σκετος καφες στο τραπεζι,
το ταβανι κατεβαινει στο πατωμα και το γυαλι μοιαζει με παραθυρο αεροπλανου.
Το κουταβι μου βλεπει τον αδειο μου χαρτη.
Σηκωνονται νερα απο τα χωματα να βαψουν τα συννεφα καφε,
να πεταξουν πιο πανω.
Σα φωτιστηκα για τα αστερια.
Και ετη φωτος απο κατω
θανατηφορα σιωπη.
Οι λεξεις δε μιλανε, δεν εχουν στοματα. Τυφλωθηκε ο ηχος.
Και το κουταβι μου με σκορπαει.
Και μαθαινω να με κατευναζω.
Μα το κουταβι μου ηταν διπλα απο την αρχη και πηγαινει και ερχοταν.
Αλλα ποτε δε με λυπαται το σκληρο μου κουταβι.
Δεν εχει ονομα.
Κανεις δε ξερει το ονομα του..
Μπορω μονο μυστικα να το φανταζομαι.
Και αυτο περναει το χρονο του ψαχνοντας την ουρα του.
Αλλα τα φωτα σβηνουν καθε πρωι.
Νικα ο ηλιος το φεγγαρι και η καθε νυχτα ξεχαστηκε, αφηνοντας τις απουσιες γραμμενες σε αοσμα πια ρουχα.
Το κουταβι δε μπορει να μυρισει.
Επειδη δε ξερει να θελει.
Οι επιθυμιες δεν εκτοξευονται σα καταρρακτες απο τα ματια του.
Και πνιγομαστε μαζι καθε στιημη στις μαυρες θαλασσες του κοσμου.
Χωρις να με προστατευει το κουταβι μου, με ριχνει σε βαθια και σκοτεινα νερα, απο το μπαλκονι μεχρι το κρεβατι.
Σεντονια βρεγμενα.
Για αυτο το κουταβι μου γυρναει τα βραδια και δεν ερχεται.
Να μην καει μαζι μου απο το ανατιναγμα της ανασας μου..
Και εγω μαθαινω να αγαπω το κουταβι μου.
Και μετα ισως να θελω να το ξεχνω.
Μου πεταξε ολα τα μπουκαλια με το αλκοολ.
Να με τιμωρησει.
Βλεπω αιματα στο τοιχο, μονο,
για να μην υπαρχει κατι αλλο.
Ειναι η παγιδα του να βλεπεις.
Μελαγχολικα αγγιγματα,
Σα τη πιο λυπητερη μελωδια.
Το κουταβι μου, πεταξε το αναψυκτικο.
Το ερωτευομαι και μετα το μισω.
Γινεται το αλφα μου μα
Μεχρι το ωμεγα μου
Φτανει ενα κοιταγμα εως τον καθρευτη.
Τα βραδια καμια φορα αγγαλιαζομαστε, στριφογυρναμε
Και η δυσφορια καιει την ανασα μου μεχρι νωρις το πρωι.
Σκετος καφες στο τραπεζι,
το ταβανι κατεβαινει στο πατωμα και το γυαλι μοιαζει με παραθυρο αεροπλανου.
Το κουταβι μου βλεπει τον αδειο μου χαρτη.
Σηκωνονται νερα απο τα χωματα να βαψουν τα συννεφα καφε,
να πεταξουν πιο πανω.
Σα φωτιστηκα για τα αστερια.
Και ετη φωτος απο κατω
θανατηφορα σιωπη.
Οι λεξεις δε μιλανε, δεν εχουν στοματα. Τυφλωθηκε ο ηχος.
Και το κουταβι μου με σκορπαει.
Και μαθαινω να με κατευναζω.
Μα το κουταβι μου ηταν διπλα απο την αρχη και πηγαινει και ερχοταν.
Αλλα ποτε δε με λυπαται το σκληρο μου κουταβι.
Δεν εχει ονομα.
Κανεις δε ξερει το ονομα του..
Μπορω μονο μυστικα να το φανταζομαι.
Και αυτο περναει το χρονο του ψαχνοντας την ουρα του.
Αλλα τα φωτα σβηνουν καθε πρωι.
Νικα ο ηλιος το φεγγαρι και η καθε νυχτα ξεχαστηκε, αφηνοντας τις απουσιες γραμμενες σε αοσμα πια ρουχα.
Το κουταβι δε μπορει να μυρισει.
Επειδη δε ξερει να θελει.
Οι επιθυμιες δεν εκτοξευονται σα καταρρακτες απο τα ματια του.
Και πνιγομαστε μαζι καθε στιημη στις μαυρες θαλασσες του κοσμου.
Χωρις να με προστατευει το κουταβι μου, με ριχνει σε βαθια και σκοτεινα νερα, απο το μπαλκονι μεχρι το κρεβατι.
Σεντονια βρεγμενα.
Για αυτο το κουταβι μου γυρναει τα βραδια και δεν ερχεται.
Να μην καει μαζι μου απο το ανατιναγμα της ανασας μου..










































