βυθοσκοπισε

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ο συντροφος ενος αορατου ανθρωπου

Μου πε θα μαι παντα μονος, γιατι ετυχε λεει να ειμαι απλως ενας ανθρωπος.
Και εγω μαθαινω να αγαπω το κουταβι μου.
Και μετα ισως να θελω να το ξεχνω.

Μου πεταξε ολα τα μπουκαλια με το αλκοολ.
Να με τιμωρησει.
Βλεπω αιματα στο τοιχο, μονο,
για να μην υπαρχει κατι αλλο.

Ειναι η παγιδα του να βλεπεις.

Μελαγχολικα αγγιγματα,
Σα τη πιο λυπητερη μελωδια.
Το κουταβι μου, πεταξε το αναψυκτικο.
Το ερωτευομαι και μετα το μισω.
Γινεται το αλφα μου μα 
Μεχρι το ωμεγα μου
Φτανει ενα κοιταγμα εως τον καθρευτη.

Τα βραδια καμια φορα αγγαλιαζομαστε, στριφογυρναμε
Και η δυσφορια καιει την ανασα μου μεχρι νωρις το πρωι.

Σκετος καφες στο τραπεζι,
το ταβανι κατεβαινει στο πατωμα και το γυαλι μοιαζει με παραθυρο αεροπλανου.
Το κουταβι μου βλεπει τον αδειο μου χαρτη.
Σηκωνονται νερα απο τα χωματα να βαψουν τα συννεφα καφε,
να πεταξουν πιο πανω.
Σα φωτιστηκα για τα αστερια.
Και ετη φωτος απο κατω
θανατηφορα σιωπη.

Οι λεξεις δε μιλανε, δεν εχουν στοματα. Τυφλωθηκε ο ηχος.
Και το κουταβι μου με σκορπαει.
Και μαθαινω να με κατευναζω.

Μα το κουταβι μου ηταν διπλα απο την αρχη και πηγαινει και ερχοταν.

Αλλα ποτε δε με λυπαται το σκληρο μου κουταβι.

Δεν εχει ονομα.
Κανεις δε ξερει το ονομα του..
Μπορω μονο μυστικα να το φανταζομαι.
Και αυτο περναει το χρονο του ψαχνοντας την ουρα του.


Αλλα τα φωτα σβηνουν καθε πρωι.
Νικα ο ηλιος το φεγγαρι και η καθε νυχτα ξεχαστηκε, αφηνοντας τις απουσιες γραμμενες σε αοσμα πια ρουχα.

Το κουταβι δε μπορει να μυρισει.
Επειδη δε ξερει να θελει.
Οι επιθυμιες δεν εκτοξευονται σα καταρρακτες απο τα ματια του.

Και πνιγομαστε μαζι καθε στιημη στις μαυρες θαλασσες του κοσμου.

Χωρις να με προστατευει το κουταβι μου, με ριχνει σε βαθια και σκοτεινα νερα, απο το μπαλκονι μεχρι το κρεβατι.
Σεντονια βρεγμενα.

Για αυτο το κουταβι μου γυρναει τα βραδια και δεν ερχεται.        


               Να μην καει μαζι μου απο το ανατιναγμα της ανασας μου..

Δευτέρα 31 Αυγούστου 2015

Εκεινος που κρατησε τα κλειδια

Δυο λεπτα παγωμενα
Τα φεγγαρι μας φωτιζει το δρομο
Μικρα παιδια σκοτωμενα
Το χαμογελο να πνιγει το πονο
Τετραγωνα λευκα
Με της νυχτας τα πουλια αλυσοδεμενα
Και οι Θεοι θα ριξουν με τα τοξα
Αστραπη
Γιναν οι πιο ρομαντικοι αστερινα λιμερια
Και ολοι οι νομοι της ζωης
Ριχναν απ τις σφεντονες μια γιορτη
Αλλαζουν τα γραμμενα

Ενα λεπτο
Μικρο και ξεγραμμενο
Σιωπη
Ατελειωτη σιγη η γη ποτε δεν κατακτηθηκε
Μα εκει στη γεννηση θεων
Σπασμενα δακρυα του χαρτη
Οταν τα ματια μας αιωνια θα ανοιξουν
Ο φτερωτος θεος ο μονος να γινει υπνοβατης
Ολους τους κρυσταλλους θα καψω
Ελευθερος στα κυματα
Το ποθο μου να κλαψω.








Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

Pygmilion.

Μαθαμε εμεις καποια πραγματα...
Μαθαμε να ντυνουμε και να γδυνουμε, μια πραγματικοτητα, που καποιες φορες, ουτε που μπορουμε να φανταστουμε..
Μαθαμε να μην δικαιολογουμε τον αλλον, το εγω μας υπερνικιεται απο τις στιγμιαιες ανασφαλιες, που κινουνται τοσο αστραπιαια, οσο οι στιγμες..
Μαθαμε να λεμε εγω! Και χασαμε το εσυ και το εμεις ουτε που τολμησε να γινει εικονα.
Μαθαμε να σκοτωνουμε καθε τι για το οποιο τρεφουμε συναισθηματα
Εμεις!
Και μαθαμε να λεμε λεξεις! Μιλαμε ολη την ωρα για εναν στροβιλισμο, μα τιποτα πραγματικα δε περιγραφεται.
Ισως να μαθαμε να κρυβομαστε στην ανημπορια, αφου χαρισαμε το πολυτιμο μας φοβο, σε μια ψευτικη κοινωνια, και αυτος εγινε πετρα δεμενη απο τα δαχτυλα των ποδιων.
Μαθαμε να μετραμε τη πολυλογια μας και αντι να ζωγραφιζουμε τα προσωπα των ανθρωπων, επιλαξαμε να ακωνισουμε ολα μας τα μαχαιρια.
Γιατι δεν μαθαμε να μενουμε μονοι.
Αν μαθαιναμε να μενουμε μονοι, τοτε ο φοβος θα χρωματιζε τα προσωπα των ανθρωπων και η πετρα θα εσπαγε ολα τα ακονισμενα μαχαιρια.
Μαθαμε να μην βγαινουμε εξω απο τη σφαιρα μας, κανουμε μονο κυκλους μεσα σε αυτην.
Μαθαμε να γινομαστε εγωιστες, χωρις να κατανοουμε τη σημασια της ατομικοτητας και μαθαμε να φοραμε μασκες καριερας ανουσιας, εχωντας μαθει αλλα πραγματα πισω απο τη μασκα μας.
Μαθαμε να μοιραζομαστε καποια πραγματα αλλα τα θελαμε ολα δικα μας, το εγω μας.
Μαθαμε να αγαπαμε, αλλα μαθαμε να αγαπαμε για να αγαπαμε, οχι γιατι η αγαπη εκτοξευεται σα πυραυλος απο τη ψυχη μας.



Τρίτη 12 Μαΐου 2015

Were all looking at a different picture

learn                                                                                        


    after a while you learn
       the subtle difference
       between keeping the hand
       and chained a soul.

And you learn that love does not mean rely.
       And companionship does not mean safety.

       And you begin to learn
       that kisses are not contracts.
       And the gifts are not promises.

And you begin to accept your defeats
     with head up and eyes wide open
With the grace of a woman and man
       and not with grief of a child.

  And you learn to fix
       all your ways on today
       because the territory of Tomorrow
      It is very unsafe for projects.
       and dreams always find a way
       demolished halfway

After a while you learn.
      How even the heat of the sun
      It can hurt you.

       So you make your garden.
       Instead of waiting for someone
       to bring you flowers.

And you learn that truth can withstand
       And that, really, you got power
       And that, really, you deserve
       And learn. learn.
       with every goodbye you learn.

Δευτέρα 27 Απριλίου 2015

The life of Mu


Once upon a time his friend was feel like yesterday
He was living for long now in a world of disarray








                                         Everything was black and white, he was the only gray,
and every morning every night he was trying to disagree.











Rest in silence, rest in peace
floating from the window of a masterpiece


He touched by the stars, no voices from the past,
tiny places, human ashes, silently so fast.

                                             

     But up on a hill as the day dissolved,
      Mu realize that he had no human soul.  The moon was blue in another line,
                                 fighting with the gold sun " which one was the lie? "






Then everything collapsed in a different order
but his pretty heart remained disorder.
no sound in his eyes, and be deaf in the picture,
no feelings at all, a poor lonely creature.

as he was swimming in the deep dark sea,
treasures and crystals! he was unable to see.
and one by one tears from his donkey eyes
gave to the dark water a sense of a little light





by magic everything returned to red,
green and blue rags lift him up on a silver bed.
there is no a locked door with a key needed to open,
because Mu knows "my heart isn't broken"