Out of my window, here it comes my heart And while the children are crying We can watch the black birds cross the sky. I hide my face, my urge to run I've been checking for chains, since the start We fall but our souls are flying We can leave our leaves up on a tree My cold heart stays plastic in the burning desert sun. Τouch me deep inside, but don't make a sound The bounds are made to be broken
Struggles outside, flares on the ground are dying. Golden.
Μου πε θα μαι παντα μονος, γιατι ετυχε λεει να ειμαι απλως ενας ανθρωπος.
Και εγω μαθαινω να αγαπω το κουταβι μου.
Και μετα ισως να θελω να το ξεχνω.
Μου πεταξε ολα τα μπουκαλια με το αλκοολ.
Να με τιμωρησει.
Βλεπω αιματα στο τοιχο, μονο,
για να μην υπαρχει κατι αλλο.
Ειναι η παγιδα του να βλεπεις.
Μελαγχολικα αγγιγματα, Σα τη πιο λυπητερη μελωδια. Το κουταβι μου, πεταξε το αναψυκτικο. Το ερωτευομαι και μετα το μισω. Γινεται το αλφα μου μα Μεχρι το ωμεγα μου Φτανει ενα κοιταγμα εως τον καθρευτη.
Τα βραδια καμια φορα αγγαλιαζομαστε, στριφογυρναμε
Και η δυσφορια καιει την ανασα μου μεχρι νωρις το πρωι.
Σκετος καφες στο τραπεζι,
το ταβανι κατεβαινει στο πατωμα και το γυαλι μοιαζει με παραθυρο αεροπλανου.
Το κουταβι μου βλεπει τον αδειο μου χαρτη.
Σηκωνονται νερα απο τα χωματα να βαψουν τα συννεφα καφε,
να πεταξουν πιο πανω.
Σα φωτιστηκα για τα αστερια.
Και ετη φωτος απο κατω
θανατηφορα σιωπη.
Οι λεξεις δε μιλανε, δεν εχουν στοματα. Τυφλωθηκε ο ηχος.
Και το κουταβι μου με σκορπαει.
Και μαθαινω να με κατευναζω.
Μα το κουταβι μου ηταν διπλα απο την αρχη και πηγαινει και ερχοταν.
Αλλα ποτε δε με λυπαται το σκληρο μου κουταβι.
Δεν εχει ονομα.
Κανεις δε ξερει το ονομα του..
Μπορω μονο μυστικα να το φανταζομαι.
Και αυτο περναει το χρονο του ψαχνοντας την ουρα του.
Αλλα τα φωτα σβηνουν καθε πρωι.
Νικα ο ηλιος το φεγγαρι και η καθε νυχτα ξεχαστηκε, αφηνοντας τις απουσιες γραμμενες σε αοσμα πια ρουχα.
Το κουταβι δε μπορει να μυρισει.
Επειδη δε ξερει να θελει.
Οι επιθυμιες δεν εκτοξευονται σα καταρρακτες απο τα ματια του.
Και πνιγομαστε μαζι καθε στιημη στις μαυρες θαλασσες του κοσμου.
Χωρις να με προστατευει το κουταβι μου, με ριχνει σε βαθια και σκοτεινα νερα, απο το μπαλκονι μεχρι το κρεβατι.
Σεντονια βρεγμενα.
Για αυτο το κουταβι μου γυρναει τα βραδια και δεν ερχεται.
Να μην καει μαζι μου απο το ανατιναγμα της ανασας μου..
Δυο λεπτα παγωμενα
Τα φεγγαρι μας φωτιζει το δρομο
Μικρα παιδια σκοτωμενα
Το χαμογελο να πνιγει το πονο
Τετραγωνα λευκα
Με της νυχτας τα πουλια αλυσοδεμενα
Και οι Θεοι θα ριξουν με τα τοξα
Αστραπη
Γιναν οι πιο ρομαντικοι αστερινα λιμερια
Και ολοι οι νομοι της ζωης
Ριχναν απ τις σφεντονες μια γιορτη
Αλλαζουν τα γραμμενα
Ενα λεπτο
Μικρο και ξεγραμμενο
Σιωπη
Ατελειωτη σιγη η γη ποτε δεν κατακτηθηκε
Μα εκει στη γεννηση θεων
Σπασμενα δακρυα του χαρτη
Οταν τα ματια μας αιωνια θα ανοιξουν
Ο φτερωτος θεος ο μονος να γινει υπνοβατης
Ολους τους κρυσταλλους θα καψω
Ελευθερος στα κυματα
Το ποθο μου να κλαψω.
Μαθαμε εμεις καποια πραγματα...
Μαθαμε να ντυνουμε και να γδυνουμε, μια πραγματικοτητα, που καποιες φορες, ουτε που μπορουμε να φανταστουμε..
Μαθαμε να μην δικαιολογουμε τον αλλον, το εγω μας υπερνικιεται απο τις στιγμιαιες ανασφαλιες, που κινουνται τοσο αστραπιαια, οσο οι στιγμες..
Μαθαμε να λεμε εγω! Και χασαμε το εσυ και το εμεις ουτε που τολμησε να γινει εικονα.
Μαθαμε να σκοτωνουμε καθε τι για το οποιο τρεφουμε συναισθηματα
Εμεις!
Και μαθαμε να λεμε λεξεις! Μιλαμε ολη την ωρα για εναν στροβιλισμο, μα τιποτα πραγματικα δε περιγραφεται.
Ισως να μαθαμε να κρυβομαστε στην ανημπορια, αφου χαρισαμε το πολυτιμο μας φοβο, σε μια ψευτικη κοινωνια, και αυτος εγινε πετρα δεμενη απο τα δαχτυλα των ποδιων.
Μαθαμε να μετραμε τη πολυλογια μας και αντι να ζωγραφιζουμε τα προσωπα των ανθρωπων, επιλαξαμε να ακωνισουμε ολα μας τα μαχαιρια.
Γιατι δεν μαθαμε να μενουμε μονοι.
Αν μαθαιναμε να μενουμε μονοι, τοτε ο φοβος θα χρωματιζε τα προσωπα των ανθρωπων και η πετρα θα εσπαγε ολα τα ακονισμενα μαχαιρια.
Μαθαμε να μην βγαινουμε εξω απο τη σφαιρα μας, κανουμε μονο κυκλους μεσα σε αυτην.
Μαθαμε να γινομαστε εγωιστες, χωρις να κατανοουμε τη σημασια της ατομικοτητας και μαθαμε να φοραμε μασκες καριερας ανουσιας, εχωντας μαθει αλλα πραγματα πισω απο τη μασκα μας.
Μαθαμε να μοιραζομαστε καποια πραγματα αλλα τα θελαμε ολα δικα μας, το εγω μας.
Μαθαμε να αγαπαμε, αλλα μαθαμε να αγαπαμε για να αγαπαμε, οχι γιατι η αγαπη εκτοξευεται σα πυραυλος απο τη ψυχη μας.
after a while you learn
the subtle difference
between keeping the hand
and chained a soul.
And you learn that love does not mean rely.
And companionship does not mean safety.
And you begin to learn
that kisses are not contracts.
And the gifts are not promises.
And you begin to accept your defeats
with head up and eyes wide open
With the grace of a woman and man
and not with grief of a child.
And you learn to fix
all your ways on today
because the territory of Tomorrow
It is very unsafe for projects.
and dreams always find a way
demolished halfway
After a while you learn.
How even the heat of the sun
It can hurt you.
So you make your garden.
Instead of waiting for someone
to bring you flowers.
And you learn that truth can withstand
And that, really, you got power
And that, really, you deserve
And learn. learn.
with every goodbye you learn.