βυθοσκοπισε

Σάββατο 1 Ιουλίου 2017

Το άσπρο που αφήνει το φως ανεβαίνει.
Και μαζί του παίρνει ότι και να βρίσκεται γύρω του
Το κίτρινο, αναβοσβήνει στα μάτια αυτών που αιωρούνται,
σβήνει μα δε χάνεται. μένει με μια λάμψη και θολό.
Μετά πάντα αφήνει το μαύρο.
Όταν φύγει το φως. Σε ένα δωμάτιο.
Μα μέσα στο μαύρο μπορεί και να δεις όλα τα άλλα χρώματα.
Δε μπορεί να φανταστεί κανείς το φως.
Ίσως να μην αντέχουμε. Και να μπορούμε μόνο να το βλέπουμε.
Οι άνθρωποι δε φαίνονται μέσα στα φώτα.
Μόνο κρυφά, κάποιους τους αγαπάμε.
Και ότι πονάμε γράφεται σε πέτρες θαλασσί,
που στα βαθιά μονάχα συναντάμε.
Αν ήμουν τυφλός δε θα το ήξερα,
και ίσως τυφλά και αυτό να το λάτρευα.
Να γινόμουν για εκείνο θεός, γιατί μόνο μ'αυτό στη βροχή ζωγραφίζω.
Τον ήχο. Και έτσι κάθε σταγόνα, μου δίνει στο χάρτη το φως,
και τυφλά, πάντα, το προσεγγίζω.
Τι κι αν δε πειράζει που λέμε, να ζω άθελα μες'το σκοτάδι,
αφού νοιώθω λιβάδια με πράσινο φως, που καίει στο στήθος, στη πλάτη.
Όποιον τα μάτια τους νομίζουν πως βλέπουν ότι βλέπουν.
Και το σκοτάδια γίνανε για μας, χωρίς εμάς.
Και με εμάς να γυρνάμε δεμένοι απ'τα μάτια με χρώματα, όχι ψεύτικα,παραζαλισμένα.

Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017

Εσώ

Κενοί, χαμένοι, φωτεινοί και βουτηγμένοι σε όλες τις τρύπες.
Έτσι μας μοιάζουν οι άνθρωποι.
Αυτό είμαστε.
Μισόκλειστοι και απομονωμένοι σε ένα φάσμα αθάνατο.
Ανίκανοι να δούμε πέρα από το καθρέφτη αυτό που ανταποκρίνεται.
Και στιγμιαία βομβαρδίζονται τα έξω από τα μέσα
και ανάποδα.
Μόνοι και ξεχασμένοι.
Ο ενικός αριθμός δε μ'αρέσει.
Σε κανέναν υποτίθεται δεν αρέσει...να λέει εγώ.
Να μη τον πουν εγωιστή.
Μόνο εσύ! και εγώ εσύ.
Αλλά εσύ μόνο εσύ.
Και στα μικρά τα χρόνια μας ήδη τα ξέραμε όλα.
Πάνω το πυρ, κάτω η γη όπως πάντα, αριστερά νερό και δεξιά αέρας.
Και εμείς, δεμένοι στις αλυσίδες από πυραύλους που εκτοξεύονται κρατημένοι.
Και κάνουν την αρμονία να σχηματίζεται στο γρασίδι!
Λευκοί αστερίες στο χιόνι πεσμένοι πάνω στη ζωγραφιά μας και στην αρχή μου.
Οι πληγές με νικούν και δεν ακούω άλλο σε σφυρίγματα.
Εγώ δε θα λέω σ'αγαπώ, μα μπορώ να σου βρω τη ψυχή μου.

Κυριακή 4 Ιουνίου 2017

χαμενη μου ενεργεια

δεν μπορώ να φτάσω την ακτίνα μου μακριά
να μεγαλώσω την εμβέλεια
να φτάνω με μιας ολοκληρωμένος.
μα νοιώθω κενός και απλωμένος.
Κανένα έναυσμα.
Μόνο στιγμιαίες ντόπες ανίκανες στη διάρκεια.
Φθορά.
Οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα σαν άνθρωποι στο διάστημα.
Μετέωρες, και μετά πάλι γυρνάνε.
Με ξύλινα πόδια στέκομαι σε πατώματα σκοτεινά.
Και από τα φώτα τα πολλά, ούτε που έβρισκα τη σκιά μου.
Την έχασα και μαζί της χάθηκε μιαν ανάσα στο σκοτάδι.
Γέφυρες χωρίς βαρύτητα σε πάνε σε τόπους και μέρη απερίγραπτα.
Με τη μεγάλη μου λαχτάρα άρχισα να αιωρούμαι σε αποστάσεις μικρές.
Όλο πήδαγα απ'το μπαλκόνι μήπως και μεγαλώσει η ακτίνα μου
και τύχει να μπερδευτεί με καμιά άλλη.
Και για κακή μου συμφορά, δεν είχα καταλάβει τη διάθλαση
απ το κρυστάλλινο το φως των ακτίνων μας.
Οι άνθρωποι όλης της γης είναι μέσα στο δικό μου κεφάλι,
και οι ακτίνες τους μαζί.
οι άνθρωποι της γης μες το δικό μου κεφάλι.
 

Σάββατο 27 Μαΐου 2017

σεπτα

1.αφημενα παλατια και γλαστρες θωλες,
κανενα σημαδι γιορτης στα αρωματα.
Των ανθρωπων οι λεξεις πυκνες και γεματες χωματα.
2.Καταραχτες που ανηφοριζουν πλαγιές και λαγκαδια,
εκατομμυρια χιλιαδες στρωματα.
Περνουν και ξεπλενουν τα στοματα απ τα αγκαθια.
3.σβησμενα χαρτια τα βηματα στα μονοπατια μας,
θεριά του αέρα μας στρυφογυρνανε.
Και εμεις που κραταμε οτι βλεπουν τα ματια μας.
4.Και μετα, τα νερα μας κυκλωνουν,
και μας δινουν πνοη που τα παντα τελειωνει.
και ας καιγεται στο ονομα εκεινων που ανταμωνουν.
5.ειναι η μνηνη γαλαζιες αστραπες,
που με ηχους και φωτα χτυπανε στη πλατη.
ο πονος ποτε δεν αντεχεται, το μισος απατη.
6.με τα πολλα κλειδια νομιζαμε θα ανοιγανε οι πορτες,
και σπαγαν ρολογια και ωρες αδικα.
και απειρες χορδες καλπαζαν ασταματητα.
7.Λογος, φωνη και σχισμενες σκεψεις,
σαν ενεσεις μεσ'τη πραγματικοτητα.
Βγαλμενες με ελξεις και μπουκωματα.

Πέμπτη 25 Μαΐου 2017

Ανατολή και Δύση

'Ήμασταν όλοι μας γυμνοί.
Παιδιά της γης. Και απ'το φεγγάρι
εξέπεμπαν οι γυάλινοι ρυθμοί
μες' το οριζόντιο οχτάρι.

Από των πύρινων κραυγών τα βάθη
δυο λύκοι ανάποδοι καλπάζουν,
και όλο δαγκώνονται για το ποιος θα πρώτο-μάθει
ο ένας τον άλλονε τα πάντα να δικάζουν.

Μα ήμασταν όλοι μας γυμνοί
και όταν πάλλονται τ'αστέρια,
γίνεται η αγάπη μας φτωχή,
και κόβονται τα χέρια.

Κανείς θεός! Κανένας δαίμονας!
δεν έκανε τη φύση να γυρίσει.
Και εκείνη έκρυβε μέσα μας
ποιος λύκος θα νικήσει.

Γυμνοί όλοι μας ήμασταν.
ματιές που μάτια σκίζουν,
 από όλα τα τόξα ρίχτηκαν
βέλη που μας τερματίζουν.

Και διαπερνάμε τις φωνές,
φεύγουν τα σώματα του νου φυλακισμένα.
καμμένα από των λύκων τις φωτιές,
και παραζαλισμένα.


Πέμπτη 18 Μαΐου 2017

μια ιστορια γυρω απ τη φωτια ενος πολεμου

βράδυ μικρό και κλεμμένο από χεριά σε χέρια,
γραμμένο απ το δέρμα παραφρόνων, ξεγραμμένων πέρα για πέρα,
για όλον εκείνον τον άνθρωπο,
που μέτραγε και φίλαγε μαχαίρια.
Μονοί οι δρόμοι κι ασπαλάθια  παντού μας χωρίζουν,
ανάσες ζέστες που τα χνώτα τους μοιάζαν
με πυρωμένες ματιές που πείραζαν,
για αυτό λοιπόν μονάχοι τους βαδίζουν.
Βράδυ μικρό ξεχασμένο, απ τη μοίρα να έχει τελειώσει,
σα τη λαχτάρα της γιορτής που όλο ξυπνάει
αυτά που έγιναν, γίναν να μη θυμώσει,
στρατιώτες! με  πολεμικά φιλιά να με μεθάει!
Πόθος ολόκαυτος και παραζαλισμένος μας τυλίγει,
με σκοινάκια, ακτίνες και χρέος,
βγαίνει συνήθως γρήγορα, αργά ο λόγος μας ο τελευταίος...
μας πνίγει...
Και ανατινάζει ότι άστρο ήταν στη σειρά,
και άλλο όνομα τους δίνει,
και απ τη πυρά γλιτώσαμε
τα βράδια κλέψαμε και απ την αρχή θα γίνει...

Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017

Αν μαθαίνεις, δίδαξε.

Τοποθετημένοι σε κέντρα. Τα σημεία αναφοράς δε ταιριάζουν,
μας εξάγνισε η σκέψη του να καιγόμαστε, να πιάνουμε φωτιά,
Οι κύκλοι δεν αντέχουν. Σπάνε και γίνονται χιλιάδες γραμμές.
Παρμένοι εμείς, χτυπάμε κάθε πόρτα της γραμμής,
και από την άλλη πλευρά της γελάμε.
Και μακριά, απέναντι στην άκρη της γης τραγουδάνε φωνές,
και σκορπάν χρωματιστές,ατσάλινες κραυγές:
"Αποχαιρέτα τις σιωπές που σου μιλούν κρυφά και σου φωνάζουν ΄΄χτύπα΄΄,
σαν τις γραμμές που κυκλικά γυρνούν και σχηματίζουν τα κέντρα"

                                                                                                  ΄΄Φ.Ε.Κ.΄΄