Το άσπρο που αφήνει το φως ανεβαίνει.
Και μαζί του παίρνει ότι και να βρίσκεται γύρω του
Το κίτρινο, αναβοσβήνει στα μάτια αυτών που αιωρούνται,
σβήνει μα δε χάνεται. μένει με μια λάμψη και θολό.
Μετά πάντα αφήνει το μαύρο.
Όταν φύγει το φως. Σε ένα δωμάτιο.
Μα μέσα στο μαύρο μπορεί και να δεις όλα τα άλλα χρώματα.
Δε μπορεί να φανταστεί κανείς το φως.
Ίσως να μην αντέχουμε. Και να μπορούμε μόνο να το βλέπουμε.
Οι άνθρωποι δε φαίνονται μέσα στα φώτα.
Μόνο κρυφά, κάποιους τους αγαπάμε.
Και ότι πονάμε γράφεται σε πέτρες θαλασσί,
που στα βαθιά μονάχα συναντάμε.
Αν ήμουν τυφλός δε θα το ήξερα,
και ίσως τυφλά και αυτό να το λάτρευα.
Να γινόμουν για εκείνο θεός, γιατί μόνο μ'αυτό στη βροχή ζωγραφίζω.
Τον ήχο. Και έτσι κάθε σταγόνα, μου δίνει στο χάρτη το φως,
και τυφλά, πάντα, το προσεγγίζω.
Τι κι αν δε πειράζει που λέμε, να ζω άθελα μες'το σκοτάδι,
αφού νοιώθω λιβάδια με πράσινο φως, που καίει στο στήθος, στη πλάτη.
Όποιον τα μάτια τους νομίζουν πως βλέπουν ότι βλέπουν.
Και το σκοτάδια γίνανε για μας, χωρίς εμάς.
Και με εμάς να γυρνάμε δεμένοι απ'τα μάτια με χρώματα, όχι ψεύτικα,παραζαλισμένα.
Και μαζί του παίρνει ότι και να βρίσκεται γύρω του
Το κίτρινο, αναβοσβήνει στα μάτια αυτών που αιωρούνται,
σβήνει μα δε χάνεται. μένει με μια λάμψη και θολό.
Μετά πάντα αφήνει το μαύρο.
Όταν φύγει το φως. Σε ένα δωμάτιο.
Μα μέσα στο μαύρο μπορεί και να δεις όλα τα άλλα χρώματα.
Δε μπορεί να φανταστεί κανείς το φως.
Ίσως να μην αντέχουμε. Και να μπορούμε μόνο να το βλέπουμε.
Οι άνθρωποι δε φαίνονται μέσα στα φώτα.
Μόνο κρυφά, κάποιους τους αγαπάμε.
Και ότι πονάμε γράφεται σε πέτρες θαλασσί,
που στα βαθιά μονάχα συναντάμε.
Αν ήμουν τυφλός δε θα το ήξερα,
και ίσως τυφλά και αυτό να το λάτρευα.
Να γινόμουν για εκείνο θεός, γιατί μόνο μ'αυτό στη βροχή ζωγραφίζω.
Τον ήχο. Και έτσι κάθε σταγόνα, μου δίνει στο χάρτη το φως,
και τυφλά, πάντα, το προσεγγίζω.
Τι κι αν δε πειράζει που λέμε, να ζω άθελα μες'το σκοτάδι,
αφού νοιώθω λιβάδια με πράσινο φως, που καίει στο στήθος, στη πλάτη.
Όποιον τα μάτια τους νομίζουν πως βλέπουν ότι βλέπουν.
Και το σκοτάδια γίνανε για μας, χωρίς εμάς.
Και με εμάς να γυρνάμε δεμένοι απ'τα μάτια με χρώματα, όχι ψεύτικα,παραζαλισμένα.