βυθοσκοπισε

Σάββατο 4 Απριλίου 2020

Ένας άνδρας πόλης

Ένα σωρό επικυρωμένες λέξεις και θεωρίες. Αριθμοί. Και όλα εξηγήθηκαν. Αυτό που είναι, έχει εξηγηθεί. Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που οι λέξεις, οι θεωρίες και οι αριθμοί εξήγησαν. Αποτυπώθηκε στις εσωτερικές φυγές των ανθρώπων, όμως οι άνθρωποι είναι όσες και οι λέξεις. Και οι θεωρίες και οι αριθμοί. Στις εσωτερικές φυγές μετασχηματίζονται όλα. Αλλά αυτές δεν εξηγούνται με τίποτα. Η μνήμη ίσως να εξαπατάται. Η σκέψη και το συναίσθημα μπορούν να της πουν πολλά ψέμματα. Και αλήθειες. Στην πολυδιάστατη χρονική γραμμή, τι μπορεί να είναι ίδιο; Όλα και τίποτα.  Η απογύμνωση από τις λέξεις, τις θεωρίες, τους αριθμούς, τις εσωτερικές φυγές, τους ανθρώπους, τη σκέψη και το συναίσθημα ανοίγει την πόρτα στο παντοδύναμο μορατόριουμ. Ο ήχος τώρα του άνδρα της πόλης. Το ονειρεμένο μπουφάν σου και η μυρωδιά από το όλο σου. Και η ονειρεμένη σου πραγματικότητα. Η μελλοντική γραμμή του χρόνου λες και κρατά την παρούσα στιγμή. Την επίγνωση και την επίγνωση μιας μη-κριτικής.  Η ψυχοδυναμική, είναι η δυναμική της ψυχής. Ψυχή και δύναμη δηλαδή. Η ίδια μορφή που χρονικά έχει άλλο πρόσωπο.

Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2017

Να ξαναγεννιέμαι

σε κύκλους που ποτέ δε τελειώνουν
να ανταμώνουν με ότι μοιάζει χαμένο.
με ταξίδια του μέτρου σε άπειρο κέντρο

Τετάρτη 26 Ιουλίου 2017

Το τέρμα της γραμμής

Με ήθος ενός μαχητή που νικούσε τις σφαίρες,
χωρίς υπερβολές και θαμπώματα.
Με ένα σθένος σιωπηλό η χαρά εξαγνίζεται.
Και να είναι τα μάτια κλειστά, σαν χρυσές γραμμές θα τρυπάνε τα στήθη.
Με έρωτα, ξεχρέωμα και βέλος.
Χωρίς να ουρλιάζουμε.
Απλά να καλπάζουμε στο πάτωμα σα κύματα γοερά.
Έτσι να μοιάζει η γιορτή μας.
Το πανηγύρι μας.
Με δόξα και με συγκίνηση να τιμάμε το τέλος και την αρχή.
Σε κάθε ταξίδι να γεννάμε.
Το τέλος μας και την κάθε αρχή μας.
Να γράψουμε μονάχα σε μια στιγμή,
όλη μας τη φωτιά που μας καίει και μας πυρώνει.
Να τη γράψουμε και να την αφήσουμε να φυτρώσει.
Και ας είναι η στιγμή να χαθεί.
Στο τέρμα αυτό έχουμε να κάνουμε.
Θέλουμε.
Να έχουμε βγεί αλώβητοι, να είμαστε αναλλοίωτοι.
Να μην μας έχει πάρει το αγύριστο πέρασμα.
'Η βρέχει, 'η βλέπουμε τ'αστέρια.
Όπως ήμασταν στην αρχή.
Παρατατικός ο χρόνος σε έναν μέλλοντα συντελλεσμένο.
Δεν μας ξέρετε και δεν σας ξέρω.
Όταν θα πέσουν τα συνθήματα εμείς θα συνεχίσουμε να σφυράμε.
Δεν έχουν τέρμα οι ενέργειες και τα στόματα, 
για αυτό για λίγο το γλεντάμε.
Με ήθος ενός μαχητή!
Χωρίς να πονάμε.
Ξεχνάμε τη μοναχικότητα.
Όταν πια θα έχουμε τελειώσει,
θέλω με σθένος σιωπηλό να μιλάμε.
Και να κλείνουν όλα τα άλλα με πώματα.
Γιατί εμείς απλά πονάμε.
Από χαρά και εκτόνωση για όσα μας πονάνε!
Όλοι αυτοί πως τολμούν και μιλάνε?
δεν έχουν προβοσκίδες, χρέοι και ονόματα.
Πιο σκληροί και ψυχροί προσπερνάμε.
Έτσι να γλεντάμε! με σιωπή και αγάπη εμάς να αγαπάμε.

Σάββατο 1 Ιουλίου 2017

Το άσπρο που αφήνει το φως ανεβαίνει.
Και μαζί του παίρνει ότι και να βρίσκεται γύρω του
Το κίτρινο, αναβοσβήνει στα μάτια αυτών που αιωρούνται,
σβήνει μα δε χάνεται. μένει με μια λάμψη και θολό.
Μετά πάντα αφήνει το μαύρο.
Όταν φύγει το φως. Σε ένα δωμάτιο.
Μα μέσα στο μαύρο μπορεί και να δεις όλα τα άλλα χρώματα.
Δε μπορεί να φανταστεί κανείς το φως.
Ίσως να μην αντέχουμε. Και να μπορούμε μόνο να το βλέπουμε.
Οι άνθρωποι δε φαίνονται μέσα στα φώτα.
Μόνο κρυφά, κάποιους τους αγαπάμε.
Και ότι πονάμε γράφεται σε πέτρες θαλασσί,
που στα βαθιά μονάχα συναντάμε.
Αν ήμουν τυφλός δε θα το ήξερα,
και ίσως τυφλά και αυτό να το λάτρευα.
Να γινόμουν για εκείνο θεός, γιατί μόνο μ'αυτό στη βροχή ζωγραφίζω.
Τον ήχο. Και έτσι κάθε σταγόνα, μου δίνει στο χάρτη το φως,
και τυφλά, πάντα, το προσεγγίζω.
Τι κι αν δε πειράζει που λέμε, να ζω άθελα μες'το σκοτάδι,
αφού νοιώθω λιβάδια με πράσινο φως, που καίει στο στήθος, στη πλάτη.
Όποιον τα μάτια τους νομίζουν πως βλέπουν ότι βλέπουν.
Και το σκοτάδια γίνανε για μας, χωρίς εμάς.
Και με εμάς να γυρνάμε δεμένοι απ'τα μάτια με χρώματα, όχι ψεύτικα,παραζαλισμένα.

Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017

Εσώ

Κενοί, χαμένοι, φωτεινοί και βουτηγμένοι σε όλες τις τρύπες.
Έτσι μας μοιάζουν οι άνθρωποι.
Αυτό είμαστε.
Μισόκλειστοι και απομονωμένοι σε ένα φάσμα αθάνατο.
Ανίκανοι να δούμε πέρα από το καθρέφτη αυτό που ανταποκρίνεται.
Και στιγμιαία βομβαρδίζονται τα έξω από τα μέσα
και ανάποδα.
Μόνοι και ξεχασμένοι.
Ο ενικός αριθμός δε μ'αρέσει.
Σε κανέναν υποτίθεται δεν αρέσει...να λέει εγώ.
Να μη τον πουν εγωιστή.
Μόνο εσύ! και εγώ εσύ.
Αλλά εσύ μόνο εσύ.
Και στα μικρά τα χρόνια μας ήδη τα ξέραμε όλα.
Πάνω το πυρ, κάτω η γη όπως πάντα, αριστερά νερό και δεξιά αέρας.
Και εμείς, δεμένοι στις αλυσίδες από πυραύλους που εκτοξεύονται κρατημένοι.
Και κάνουν την αρμονία να σχηματίζεται στο γρασίδι!
Λευκοί αστερίες στο χιόνι πεσμένοι πάνω στη ζωγραφιά μας και στην αρχή μου.
Οι πληγές με νικούν και δεν ακούω άλλο σε σφυρίγματα.
Εγώ δε θα λέω σ'αγαπώ, μα μπορώ να σου βρω τη ψυχή μου.

Κυριακή 4 Ιουνίου 2017

χαμενη μου ενεργεια

δεν μπορώ να φτάσω την ακτίνα μου μακριά
να μεγαλώσω την εμβέλεια
να φτάνω με μιας ολοκληρωμένος.
μα νοιώθω κενός και απλωμένος.
Κανένα έναυσμα.
Μόνο στιγμιαίες ντόπες ανίκανες στη διάρκεια.
Φθορά.
Οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα σαν άνθρωποι στο διάστημα.
Μετέωρες, και μετά πάλι γυρνάνε.
Με ξύλινα πόδια στέκομαι σε πατώματα σκοτεινά.
Και από τα φώτα τα πολλά, ούτε που έβρισκα τη σκιά μου.
Την έχασα και μαζί της χάθηκε μιαν ανάσα στο σκοτάδι.
Γέφυρες χωρίς βαρύτητα σε πάνε σε τόπους και μέρη απερίγραπτα.
Με τη μεγάλη μου λαχτάρα άρχισα να αιωρούμαι σε αποστάσεις μικρές.
Όλο πήδαγα απ'το μπαλκόνι μήπως και μεγαλώσει η ακτίνα μου
και τύχει να μπερδευτεί με καμιά άλλη.
Και για κακή μου συμφορά, δεν είχα καταλάβει τη διάθλαση
απ το κρυστάλλινο το φως των ακτίνων μας.
Οι άνθρωποι όλης της γης είναι μέσα στο δικό μου κεφάλι,
και οι ακτίνες τους μαζί.
οι άνθρωποι της γης μες το δικό μου κεφάλι.