Είναι όμορφο να νιώθεις άδειος! αλλα όχι με την αρνητική έννοια. Ζω και αναπνεω ελευθερος. είναι τύχη. Αυτή ακριβώς τη στιγμή. Μόνο οι άνθρωποι μπορούν να σου δώσουν την απόλυτη αγάπη. εικοσι τρεία. Η ελευθερία διατυπώνεται πάνω στο φάσμα που χτίζεται από δύο ανθρώπους. Ο αριθμός δύο. Ο αγαπημένος μου. Το μέλλον δεν είναι για να το βλέπεις. Δεν είναι για να φαίνεται. Το μέλλον δεν είναι για να φαίνεται. Δεν υπάρχει η καφε / πράσινη ζακέτα, ούτε το πράσινο φωτιστικό. Ούτε καν το τραπέζι. Δεν υπάρχω. Νοιωθουμε την ύπαρξη. την βλέπουμε και την αγγίζουμε. την μυρίζουμε και κάποιες φορές την ακόυμε. Την γευόμαστε. Η μνήμη θα φταίει υποθέτω. Η μνήμη έχει την δύναμη να γεμίζει μια χαμένη στο χρόνο στιγμή με αισθήματα. Ανάκληση. Η μνήμη θυμάται τον πόνο και τα δάκρυα. Η μνήμη κάνει το σώμα σου να ηλεκτρίζεται από τις πιο όμορφες στιγμές. Και έτσι όλοι γίνονται ποιητές. Η μνήμη θυμάται τα ατέλειωτα βράδια και τα άδεια πρωινά. Η μνήμη θυμάται την καρδιά να λειτουργεί για τον έρωτα. Όλα εξαρτόνται απο την Επιλογή. Σαν τα λουλουδια από το νερό, ή σαν το βρέφος απο το γάλα. Σαν τους στίχους που βομβαρδίζουν τη μουσική. Επιλέγω. Και επιλέγω να θυμαμαι. Θυμαμαι ότι ο πόνος αφήνει το αίμα να τρέχει στα μάτια. Θυμάμαι ότι τα δάκρυα, έχουν ποτίσει τα πιο άγρια λιβάδια. Θυμάμαι πως ο άνθρωπος αναζητά την ολοκλήρωση και την σταθερότητα στη γαλήνη. Για αυτόν τον λόγο, επιλέγω. Και επιλέγω να θυμάμαι τον έρωτα. Θυμάμαι ότι ο έρωτας έχει τη δύναμη να σε χορέυει ακόμα και στις πιο επικίνδυνες πυρκαγιές. Και θυμάμαι πως σε μαγεύει με τον χορό του. Για αυτό επιλέγω να μη θυμάμαι πως θέλω να είναι το μέλλον. Γιατί αν θυμάμαι πως θέλω να είναι το μέλλον, θα ξεχναώ να θυμάμαι τον έρωτα. Αν θυμάμαι πως ο έρωτας υπάρχει. τότε θα χτίζω διαφορετικά το μέλλον. Άρα θα θυμάμαι την σκέψη. Και θα θυμάμαι να μη σκέφτομαι. Θα θυμάμαι εσένα. Ή εναν υπέροχο φίλο. Θυμάμαι την φιλία. Θυμάμαι τον έρωτα.