βυθοσκοπισε

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014

τετρακοσια εντεκα τοξα

Στης μερας το φως
 στης νυχτας τον ηλιο
ολα τα ματια δειχνουν το φιλο,
της πετρας το ροζ
της σπιθας ο νειλος
ολα αν γινουν καπνος,
θα ειναι ολα οπως πρωτα,
ολα θα ειναι αλλιως.
Στις μερες τις ασπρες 
χρυσες αυταπατες
θα ντυνουν και παλι οι μεγαλες ανασες,
και απο ολα τα τοξα
θα ριχνουν τη δοξα
να αστραψει η γη κι ο ουρανος

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014

Πράγματα που κρατάμε για τον εαυτό μας

Το θέμα δεν είναι πως έχουμε πράγματα να κρατάμε για τον εαυτό μας. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει λόγος να τα χαρίζουμε στους άλλους. Μόλις η επιθυμία, γίνει λέξη, στα αυτιά του άλλου δεν μοιάζει για αλήθεια! μοίαζει για ένα μικρό ψέμμα. Η ζωή είναι το πιο μοναχικό μονοπάτι. και σίγουρο είναι πως θέλει τύχη να ταιρίαζει η επιθυμία σου με κάποιου άλλου. ανεξάρτητα από την αγάπη. Πράγματα που πρεπει να κρατάμε για τον εαυτό μας, είναι πράγματα που κάνουν τον εαυτό μας. Μόνο οταν μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας χωρίς καθρεπτη, πρέπει να χαρίζουμε τα πράγματα που έχουμε για τον εαυτό μας! 

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014

Στο μέρος με τα παιχνίδια νο2

Είναι όμορφο να νιώθεις άδειος! αλλα όχι με την αρνητική έννοια. Ζω και αναπνεω ελευθερος. είναι τύχη. Αυτή ακριβώς τη στιγμή. Μόνο οι άνθρωποι μπορούν να σου δώσουν την απόλυτη αγάπη. εικοσι τρεία. Η ελευθερία διατυπώνεται πάνω στο φάσμα που χτίζεται από δύο ανθρώπους. Ο αριθμός δύο. Ο αγαπημένος μου. Το μέλλον δεν είναι για να το βλέπεις. Δεν είναι για να φαίνεται. Το μέλλον δεν είναι για να φαίνεται. Δεν υπάρχει η καφε / πράσινη ζακέτα, ούτε το πράσινο φωτιστικό. Ούτε καν το τραπέζι. Δεν υπάρχω. Νοιωθουμε την ύπαρξη. την βλέπουμε και την αγγίζουμε. την μυρίζουμε και κάποιες φορές την ακόυμε. Την γευόμαστε. Η μνήμη θα φταίει υποθέτω. Η μνήμη έχει την δύναμη να γεμίζει μια χαμένη στο χρόνο στιγμή με αισθήματα. Ανάκληση. Η μνήμη θυμάται τον πόνο και τα δάκρυα. Η μνήμη κάνει το σώμα σου να ηλεκτρίζεται από τις πιο όμορφες στιγμές. Και έτσι όλοι γίνονται ποιητές. Η μνήμη θυμάται τα ατέλειωτα βράδια και τα άδεια πρωινά. Η μνήμη θυμάται την καρδιά να λειτουργεί για τον έρωτα. Όλα εξαρτόνται απο την Επιλογή. Σαν τα λουλουδια από το νερό, ή σαν το βρέφος απο το γάλα. Σαν τους στίχους που βομβαρδίζουν τη μουσική. Επιλέγω. Και επιλέγω να θυμαμαι. Θυμαμαι ότι ο πόνος αφήνει το αίμα να τρέχει στα μάτια. Θυμάμαι ότι τα δάκρυα, έχουν ποτίσει τα πιο άγρια λιβάδια. Θυμάμαι πως ο άνθρωπος αναζητά την ολοκλήρωση και την σταθερότητα στη γαλήνη. Για αυτόν τον λόγο, επιλέγω. Και επιλέγω να θυμάμαι τον έρωτα. Θυμάμαι ότι ο έρωτας έχει τη δύναμη να σε χορέυει ακόμα και στις πιο επικίνδυνες πυρκαγιές. Και θυμάμαι πως σε μαγεύει με τον χορό του. Για αυτό επιλέγω να μη θυμάμαι πως θέλω να είναι το μέλλον. Γιατί αν θυμάμαι πως θέλω να είναι το μέλλον, θα ξεχναώ να θυμάμαι τον έρωτα. Αν θυμάμαι πως ο έρωτας υπάρχει. τότε θα χτίζω διαφορετικά το μέλλον. Άρα θα θυμάμαι την σκέψη. Και θα θυμάμαι να μη σκέφτομαι. Θα θυμάμαι εσένα. Ή εναν υπέροχο φίλο. Θυμάμαι την φιλία. Θυμάμαι τον έρωτα. 

Το μερος με τα παιχνιδια

























Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014

Ο ύπνος της ακτής

Δυνατα!
 η δυνατη βροχη ξαφνικα, 
καθε σταγονα διψα, πυρκαγια, 
τις αχτιδες του ηλιου μεθα, 
τα σμαραγδια σου κλαινε λαμπρα! 
Σιωπηλα μεσα στο χωμα κοιτω, 
οτι πυρωσε ηταν γραφτο, 
απ τη θερμη μας να λυτρωθω, 
τα φεγγαρια σου μοιαζουν θολα,
  ποιος μαχαιρια θα φτιαξει να αφησει να ψαξει ζωες που περασαν αιθερες και χιλιες πνοες να ανταλλαξει,
φιλι.
Ολα γιναν και πηραν μορφη, 
απο το τελος του κοσμου, γιορτη. 
Και τα χρωματα ανάβουν τη γη, 
που δε μπορεσε ανθη και βελοι να φτιαξει να δωσει πνοη στη ζωη.