βυθοσκοπισε

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

στρατιωτης

Σα δρομος ξυλινος ο κοσμος μας χωριζει.
ο Ηλιος ελαμπε κοφτα, 
φωτια στην απεριγραπτη τη φυση.
Απ'της πνοης μας το παλμο, 
χορευει το φεγγαρι,να φωτισει,
σαν καποιου ηρωα της δυσης, θλιβερο,
με λεξεις ερωτα ηχηρες,
στα χειλη του πριν ξεψυχησει.


Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2014

Jeremy Irons

"Μερικοι παιρνουν στα σοβαρα τη ζωη και αλλοι αφηνονται στη περιπετεια. Οι πρωτοι οδηγουν το τρενο που λεγεται ζωη με το κεφαλι τους, οι δευτεροι με τη ψυχη τους. Με το μυαλο οδηγο, ωστοσο, σπανια μπορεις να κερδισεις το αναποφεκτο που περιεχει ο χρονος. Μονο με την ψυχη ο χρονος πεφτει καταγης και σου δινεται η ευκαιρια, εστω προς στιγμην, να τον γυρισεις αναποδα και να ακουμπησεις τη πλατη του στο χωμα."

η Χριστιαννα

ακουγοντας φωνες απο μεσα και εξω, ακουγοντας τραγουδια .θυμηθηκα Χριστιαννα εσενα, που καταλαβες και με εκανες να καταλαβω οτι καταλαβαινεις. δεν ξερω αν το πρισμα σου ειναι ιδιο με το δικο μου, η αν μπορεις να διαβαζεις και αλλα πρισματα, αλλα ειναι πραγματικα υπεροχο, αυτο που μπορεις να κανεις! εισαι ενα υπεροχο παιδι!

Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2014

Καρδιές Ελεύθερες.

Περνάνε σαν άδειοι επιβάτες που βιάζονται να αρπάξουν όποιο αταίριαστο τρένο, οι μέρες οι άσπρες.
Καρδιές ελεύθερες ξεχνούν τη λήθη και εκείνη τις καταδικάζει για πάντα να χορεύουν στο καντήλι.
ποιά καθάρια δύναμη να ρίχνει τ'άστρα της σα κατάρες στις ατσάλινες πληγές.
ποιός με λόγια έφτιαχνε λέξεις απάνθρωπες φθηνές,
ανίκανες να κάνουν ζωντανή κάθε αληθινή επιθυμία,
μα αν είν' απ' τις γαλάζιες αστραπές να επέλθει σωτηρία,
ποιό άπειρο γλυκό νερό, θα πνίξει την ανδρεία;
πως με τα βήματα μπορείς να τρέχεις στον αέρα,
με ποιά ορυχάλκινα φτερά, μαύρους ορίζοντες γεννά,
δεν ειν' της νύχτας δύναμη,
να 'χεις για βέλος δυό σπαθίά μικρά,
να χάνεσαι τη μέρα.
όπως αλλάζουν αριθμό στον άρυθμο ρυθμό τα χρόνια,
έτσι και εγώ να θυμηθώ μετρώ τις εποχές σε τούτων το κυκλώνα,
κι'απ τα ψεγάδια της αθάνατης μορφής,
ο Ίκαρος δε πρόλαβε ν' αγγίξει,
απο τον Όρμο της βουής, κι ο φόβος,
μεσ'το κυκλώνα πάλι θα βουτήξει.
σε ποιόν προστάτη να στραφώ,
ποιός ξέρει πως απλώνει το κουβάρι,
ν'άνοιγε πόρτες πέτρινες, μα το Αντικλείδι,
έσπαζε κάθε κλειδαριά, σαν άδειος επιβάτης.
Καλπάζουν σαν πειρατικά νερά τα στήθια του θυμού σου,
και είναι ο νου σου μακριά,
ζεστά καρδιά μου.
Να χεις τη δύναμη του νου μου στα όνειρά σου,
και τους θυμούς ξετίναξε απ'τα πειρατικά κελιά σου,
ατέλειωτε μικρέ καημέ.
Όταν τη πόρτα σου, κανείς χρυσός δε θα τη κατευνάζει,
άσε το νήμα μόνο του στην άκρη να σε φτάσει.
Άσ'τους Θεούς τους Δαίμονες το κόσμο να γυρνάνε,
κι οι φάλαινες πιο πριν τις αστραπές, με πόδια κυβερνάνε.
Άναψε δυο κεριά για να πετάς στα χάλκινα λημέρια,
κάθε καταστροφή της γης να φλέγεται,
πιο πέρα απ' τους ορίζοντες που ο ποιητής σου γράφει,
άσ'το νερό να εξατμιστεί'
ειν'οι γαλάζιες αστραπές!που ρίχνουν το σημάδι.
Αστέρια μου πικρά, γλυκά πάρτε της λήθης το μαχαίρι,
να κλείνουν απαλά οι πληγές,
καρδιές ελεύθερες καρδιές,
οι άσπρες μέρες φύγανε στ' αγύριστο πηγάδι.


Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014

ο κοραλενιος κηπος


Σ'ενα παραθυρο μικρο απο μεταξι χαρακομενο,
ηταν κρυμμενο οτι νεκρο,
απανθρωπο παρατημενο
.
Χαμενο στην ανθρωπινη ανια,
οτι πιστευα, ηταν παραφωνια,
εγκλημα παθους απο λατρεια
.
Τ'αστρα χρωματιζουν,
ουρανια σωματα τυφλα εμποδιζουν,
κι αναθεμα, αν τα κυματα γυριζουν
.
Χαμενος στον αιθερα
θα κλειστω στο κελι μου,
αν πιω το φιλι σου.
Αγγελοι, δαιμονες, μιμουνται τη φωνη σου.
.
Απο εγκλημα στο παραθυρι μπηκα,
οχι απο λατρεια, μα μου ψηθυρισε μια συναστρεια:
"Φωνες φιλια που δε δαμαζονται,
στο Κοραλενιο Κηπο παντα θα καταδικαζονται"


 

Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014

αστεριας

" οταν σταματησε πια  ο ανεμοστροβιλος, 
ανοιξα τα ματια μου μα δεν μπορουσα να δω τιποτα.
ειχα αιματα στα ματια.
δεν καταλαβαινα, δε μπορουσα να δω οτι ημουν για παντα αποχωρισμενος απο τη γη μου.
δεν ειχα πια γη.
ημουν αερας.
αμεσως το σωμα μου αρχισε να προσεγγιζει οτιδηποτε μπορουσε να προσεγγισει.
ολα.
και η ψυχη ποτε δεν ολοκληρωνοταν,
ισως γιατι κανενα κομματι δεν κουμπωνε σαν τα αντισωματα.
κανενα κομματι δεν εφερε τη κλειδαρια
αλλα η πιθανοτητα ζωντανευει καθε τι νεκρο.
το παγωμενο μου αιμα πονουσε καθε τμημα του κορμιου.
οχι της θλιψης η φυγη.
εκεινη της αποδεσμευσης.
σα τραγουδι ξεθωριασμενο που δεν μπορεις να θυμηθεις.
δεν ειχα τροπο να φυγω.
ημουν δεμενος.
οσο ενωμενος ενιωθα τοσο απομακρυνομουν απο εκει που ανηκα.
το σωμα μου εγκατελειπε καθε προσπαθεια,
η φθορα με εκανε να τραυματισω καθε αιχμη μου.
αλλα η ψυχη σε φυλαγε και ξανανασενε απο εσενα,
σε φυλαχτο τελειωμενο.
και εφερνε τη γη μεσα μου.
ειχα τη γη οπου και αν ημουν. "

                                                                             

η νινα λεει

ολη την ωρα πλησιαζει κατι. δε μοιαζει με δινη. αλλα δινει ανοιχτες κατευθύνσεις προς όλα τα πεδια. όταν θες κατι να γινει πραγματικα, πρεπει να βλέπεις μονο μια ανατολη. πρεπει να ξεχασεις όλα εκεινα που σε συντονιζουν σε μια άλλη εικονα. κάθε φιλι, κάθε χαρα και ανασα, κάθε ομορφη στιγμη. το παρελθον δεν εχει καμμια απολυτως σχεση με τον μελλον. δε το επηρεαζει. δε μπορει να το κανει. ενώ το παρον στα λεει όλα. ότι εχεις κοντα σου, επηρεαζει πρακτικα και το μελλον σου. ότι λειπει απ το αγγιγμα σου, για τωρα, θα αποτελει παντα ένα παρελθον. πρεπει να ξεπερνάς τα παντα, για να αλλαξεις το μονο πραγμα που δεν αλλαζει. ενώ όλα αλλαζουν. ουτε η τυχη θα σε βοηθησει να τα διατηρησεις όλα ορθια. η τυχη θα σου δειξει την οπτικη της, μονο αν το κανεις να πρεπει, ισως.

                                                                                                                         νινα