βυθοσκοπισε

Πέμπτη 18 Μαΐου 2017

μια ιστορια γυρω απ τη φωτια ενος πολεμου

βράδυ μικρό και κλεμμένο από χεριά σε χέρια,
γραμμένο απ το δέρμα παραφρόνων, ξεγραμμένων πέρα για πέρα,
για όλον εκείνον τον άνθρωπο,
που μέτραγε και φίλαγε μαχαίρια.
Μονοί οι δρόμοι κι ασπαλάθια  παντού μας χωρίζουν,
ανάσες ζέστες που τα χνώτα τους μοιάζαν
με πυρωμένες ματιές που πείραζαν,
για αυτό λοιπόν μονάχοι τους βαδίζουν.
Βράδυ μικρό ξεχασμένο, απ τη μοίρα να έχει τελειώσει,
σα τη λαχτάρα της γιορτής που όλο ξυπνάει
αυτά που έγιναν, γίναν να μη θυμώσει,
στρατιώτες! με  πολεμικά φιλιά να με μεθάει!
Πόθος ολόκαυτος και παραζαλισμένος μας τυλίγει,
με σκοινάκια, ακτίνες και χρέος,
βγαίνει συνήθως γρήγορα, αργά ο λόγος μας ο τελευταίος...
μας πνίγει...
Και ανατινάζει ότι άστρο ήταν στη σειρά,
και άλλο όνομα τους δίνει,
και απ τη πυρά γλιτώσαμε
τα βράδια κλέψαμε και απ την αρχή θα γίνει...

Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017

Αν μαθαίνεις, δίδαξε.

Τοποθετημένοι σε κέντρα. Τα σημεία αναφοράς δε ταιριάζουν,
μας εξάγνισε η σκέψη του να καιγόμαστε, να πιάνουμε φωτιά,
Οι κύκλοι δεν αντέχουν. Σπάνε και γίνονται χιλιάδες γραμμές.
Παρμένοι εμείς, χτυπάμε κάθε πόρτα της γραμμής,
και από την άλλη πλευρά της γελάμε.
Και μακριά, απέναντι στην άκρη της γης τραγουδάνε φωνές,
και σκορπάν χρωματιστές,ατσάλινες κραυγές:
"Αποχαιρέτα τις σιωπές που σου μιλούν κρυφά και σου φωνάζουν ΄΄χτύπα΄΄,
σαν τις γραμμές που κυκλικά γυρνούν και σχηματίζουν τα κέντρα"

                                                                                                  ΄΄Φ.Ε.Κ.΄΄

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016

Συντελλεσμένου Μέλλοντος

Μικρές πολύ σημαντικές ανάσες, 
Αστρικες μεμβράνες σε ατελείωτο ταξίδι, 
Μα από το πόλεμο δε πέσανε οι μάσκες, 
Κάνουν τα χρώματα στο διάστημα παιχνίδι. 
Κι Όσο οι επίγειες φωνές που θα ουρλιάζουν, 
τον απροστατευτο τον πιο γλυκό μας πόνο,  
Τα ήρεμα ηφαίστεια πάγους από φωτιά θα βγάζουν,  
Στα βήματα τα παλλινδρομικα στον τρόμο. 

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2016

Το άσπρο των ταξιδιών μας

Και περνώντας, τα σχήματα αλλάζουν και το ασπρό σπάει σε χίλια κομμάτια ενώ την ίδια στιγμή ενώνεται από κάθε άκρη της γης. Φτερωτά πλάσματα γίνονται φάλαινες με πόδια και οι Τιτάνες, δεν είναι πάντοτε Τιτάνες. Αν θες, μπορείς να τους δεις σα μικρά παιδιά που σκίζουν τα γόνατα τους στα κόκκινα χώματα, μόνο και μόνο από τη μανία τους να παίξουν.
Μυστιριώδη φυτά που σε οδηγούν στον πιο ψηλό μας δρόμο. Με ένα γρήγορο τίναγμα από το έδαφος, τόσο ατέλειωτο όσο και αστραπιαίο και το χρώμα των ματιών μας θα γίνει ένα με το άσπρο. Έκει που ο αέρας δε καίει και η απαλότητα της ατμόσφαιρας δροζίσει την ένωση πάλι με το έδαφος, όταν το άσπρο παίρνει χρώματα που διχάζουν. Ένα ταξίδι που αρχίζει και τελειώνει με τον ίδιο τρόπο. Από άσπρο σε άσπρο και τα χρώματα που μας διχαζουν







Πέμπτη 18 Αυγούστου 2016

θελαμε

θέλαμε να βγει φως από μέσα μας..
τέτοιο φως, που να σκέπαζε όλες νύχτες.
να βγαίνει σα να ξεχύνεται απ' τους πιο στενούς αρμούς.
να μην υπάρχει σκοτάδι.
θέλαμε να μην υπάρχει σκοτάδι άλλο.
και αφήσαμε μέσα του όλες τις σανίδες που θα μας γλίστραγαν στα πιο μεγάλα πάθη.
Κλείσαμε το σκοτάδι, και μαζί του έκλεισε η δύναμη να βγάλουμε το φως από μέσα μας.


                                                                Δε νίνανι

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

Μιλωντας για τον Ωριωνα.

Αν τ'αστέρια θελήσεις να πιάσεις, να ξέρεις οτι είναι δύσκολο να πετάξεις.
Να σηκωθείς απο τη γη και να υψωθείς στον αέρα. Κάπως ανεύφικτο.
Αν μπορούσε να πετάξει κανείς, ίσως σε δυο λεπτά, αστραπιαία, θα μάζευε σχεδόν όλα τ'αστέρια σε ένα τσουβάλι από σεντόνια. Θα τα κατέβαζε στη γη και αδιάφορα θα τα σκορπούσε. Αν μπορούσε να πετάξει κανέις, θα ήταν εφικτό για όλους να ανέβουν εκέι ψηλά και να αρπάξουν από ένα. Ανά πάσα στιγμή. Και το πιο πίθανο' τα αστέρια να χάσουν το φώς του, πεταμένα σε ένα τραπέζι. Παρατημένα. Αστέρια ξεχασμένα από τους χάρτες του ωκεανού. Σε ένα κόσμο που κανείς μπορεί να πετάει. Χωρίς κόπο. Απλά με μια ήρεμη κίνηση. Ένα τίναγμα από το έδαφος. Απόσπαση και αμέσως μετά απόκτηση ενός αστεριού.
Σε ένα κόσμο που όλοι πετάνε και πίανουν αστέρια που κάποια απ'αυτά σκορπίστηκαν, ξεχάστηκαν και ίσως σβήσαν. Κάποια από αυτά λάμπουν ακόμα όμως. Τα ξεχασμένα. Είναι κάποια μικρά που αποκτήθηκαν από εκέι ψηλά από κανέναν που δεν μπορεί να πετά.