βράδυ μικρό και κλεμμένο από χεριά σε χέρια,
γραμμένο απ το δέρμα παραφρόνων, ξεγραμμένων πέρα για πέρα,
για όλον εκείνον τον άνθρωπο,
που μέτραγε και φίλαγε μαχαίρια.
Μονοί οι δρόμοι κι ασπαλάθια παντού μας χωρίζουν,
ανάσες ζέστες που τα χνώτα τους μοιάζαν
με πυρωμένες ματιές που πείραζαν,
για αυτό λοιπόν μονάχοι τους βαδίζουν.
Βράδυ μικρό ξεχασμένο, απ τη μοίρα να έχει τελειώσει,
σα τη λαχτάρα της γιορτής που όλο ξυπνάει
αυτά που έγιναν, γίναν να μη θυμώσει,
στρατιώτες! με πολεμικά φιλιά να με μεθάει!
Πόθος ολόκαυτος και παραζαλισμένος μας τυλίγει,
με σκοινάκια, ακτίνες και χρέος,
βγαίνει συνήθως γρήγορα, αργά ο λόγος μας ο τελευταίος...
μας πνίγει...
Και ανατινάζει ότι άστρο ήταν στη σειρά,
και άλλο όνομα τους δίνει,
και απ τη πυρά γλιτώσαμε
τα βράδια κλέψαμε και απ την αρχή θα γίνει...
γραμμένο απ το δέρμα παραφρόνων, ξεγραμμένων πέρα για πέρα,
για όλον εκείνον τον άνθρωπο,
που μέτραγε και φίλαγε μαχαίρια.
Μονοί οι δρόμοι κι ασπαλάθια παντού μας χωρίζουν,
ανάσες ζέστες που τα χνώτα τους μοιάζαν
με πυρωμένες ματιές που πείραζαν,
για αυτό λοιπόν μονάχοι τους βαδίζουν.
Βράδυ μικρό ξεχασμένο, απ τη μοίρα να έχει τελειώσει,
σα τη λαχτάρα της γιορτής που όλο ξυπνάει
αυτά που έγιναν, γίναν να μη θυμώσει,
στρατιώτες! με πολεμικά φιλιά να με μεθάει!
Πόθος ολόκαυτος και παραζαλισμένος μας τυλίγει,
με σκοινάκια, ακτίνες και χρέος,
βγαίνει συνήθως γρήγορα, αργά ο λόγος μας ο τελευταίος...
μας πνίγει...
Και ανατινάζει ότι άστρο ήταν στη σειρά,
και άλλο όνομα τους δίνει,
και απ τη πυρά γλιτώσαμε
τα βράδια κλέψαμε και απ την αρχή θα γίνει...