'Ήμασταν όλοι μας γυμνοί.
Παιδιά της γης. Και απ'το φεγγάρι
εξέπεμπαν οι γυάλινοι ρυθμοί
μες' το οριζόντιο οχτάρι.
Από των πύρινων κραυγών τα βάθη
δυο λύκοι ανάποδοι καλπάζουν,
και όλο δαγκώνονται για το ποιος θα πρώτο-μάθει
ο ένας τον άλλονε τα πάντα να δικάζουν.
Μα ήμασταν όλοι μας γυμνοί
και όταν πάλλονται τ'αστέρια,
γίνεται η αγάπη μας φτωχή,
και κόβονται τα χέρια.
Κανείς θεός! Κανένας δαίμονας!
δεν έκανε τη φύση να γυρίσει.
Και εκείνη έκρυβε μέσα μας
ποιος λύκος θα νικήσει.
Γυμνοί όλοι μας ήμασταν.
ματιές που μάτια σκίζουν,
από όλα τα τόξα ρίχτηκαν
βέλη που μας τερματίζουν.
Και διαπερνάμε τις φωνές,
φεύγουν τα σώματα του νου φυλακισμένα.
καμμένα από των λύκων τις φωτιές,
και παραζαλισμένα.