βυθοσκοπισε

Σάββατο 27 Μαΐου 2017

σεπτα

1.αφημενα παλατια και γλαστρες θωλες,
κανενα σημαδι γιορτης στα αρωματα.
Των ανθρωπων οι λεξεις πυκνες και γεματες χωματα.
2.Καταραχτες που ανηφοριζουν πλαγιές και λαγκαδια,
εκατομμυρια χιλιαδες στρωματα.
Περνουν και ξεπλενουν τα στοματα απ τα αγκαθια.
3.σβησμενα χαρτια τα βηματα στα μονοπατια μας,
θεριά του αέρα μας στρυφογυρνανε.
Και εμεις που κραταμε οτι βλεπουν τα ματια μας.
4.Και μετα, τα νερα μας κυκλωνουν,
και μας δινουν πνοη που τα παντα τελειωνει.
και ας καιγεται στο ονομα εκεινων που ανταμωνουν.
5.ειναι η μνηνη γαλαζιες αστραπες,
που με ηχους και φωτα χτυπανε στη πλατη.
ο πονος ποτε δεν αντεχεται, το μισος απατη.
6.με τα πολλα κλειδια νομιζαμε θα ανοιγανε οι πορτες,
και σπαγαν ρολογια και ωρες αδικα.
και απειρες χορδες καλπαζαν ασταματητα.
7.Λογος, φωνη και σχισμενες σκεψεις,
σαν ενεσεις μεσ'τη πραγματικοτητα.
Βγαλμενες με ελξεις και μπουκωματα.

Πέμπτη 25 Μαΐου 2017

Ανατολή και Δύση

'Ήμασταν όλοι μας γυμνοί.
Παιδιά της γης. Και απ'το φεγγάρι
εξέπεμπαν οι γυάλινοι ρυθμοί
μες' το οριζόντιο οχτάρι.

Από των πύρινων κραυγών τα βάθη
δυο λύκοι ανάποδοι καλπάζουν,
και όλο δαγκώνονται για το ποιος θα πρώτο-μάθει
ο ένας τον άλλονε τα πάντα να δικάζουν.

Μα ήμασταν όλοι μας γυμνοί
και όταν πάλλονται τ'αστέρια,
γίνεται η αγάπη μας φτωχή,
και κόβονται τα χέρια.

Κανείς θεός! Κανένας δαίμονας!
δεν έκανε τη φύση να γυρίσει.
Και εκείνη έκρυβε μέσα μας
ποιος λύκος θα νικήσει.

Γυμνοί όλοι μας ήμασταν.
ματιές που μάτια σκίζουν,
 από όλα τα τόξα ρίχτηκαν
βέλη που μας τερματίζουν.

Και διαπερνάμε τις φωνές,
φεύγουν τα σώματα του νου φυλακισμένα.
καμμένα από των λύκων τις φωτιές,
και παραζαλισμένα.


Πέμπτη 18 Μαΐου 2017

μια ιστορια γυρω απ τη φωτια ενος πολεμου

βράδυ μικρό και κλεμμένο από χεριά σε χέρια,
γραμμένο απ το δέρμα παραφρόνων, ξεγραμμένων πέρα για πέρα,
για όλον εκείνον τον άνθρωπο,
που μέτραγε και φίλαγε μαχαίρια.
Μονοί οι δρόμοι κι ασπαλάθια  παντού μας χωρίζουν,
ανάσες ζέστες που τα χνώτα τους μοιάζαν
με πυρωμένες ματιές που πείραζαν,
για αυτό λοιπόν μονάχοι τους βαδίζουν.
Βράδυ μικρό ξεχασμένο, απ τη μοίρα να έχει τελειώσει,
σα τη λαχτάρα της γιορτής που όλο ξυπνάει
αυτά που έγιναν, γίναν να μη θυμώσει,
στρατιώτες! με  πολεμικά φιλιά να με μεθάει!
Πόθος ολόκαυτος και παραζαλισμένος μας τυλίγει,
με σκοινάκια, ακτίνες και χρέος,
βγαίνει συνήθως γρήγορα, αργά ο λόγος μας ο τελευταίος...
μας πνίγει...
Και ανατινάζει ότι άστρο ήταν στη σειρά,
και άλλο όνομα τους δίνει,
και απ τη πυρά γλιτώσαμε
τα βράδια κλέψαμε και απ την αρχή θα γίνει...

Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017

Αν μαθαίνεις, δίδαξε.

Τοποθετημένοι σε κέντρα. Τα σημεία αναφοράς δε ταιριάζουν,
μας εξάγνισε η σκέψη του να καιγόμαστε, να πιάνουμε φωτιά,
Οι κύκλοι δεν αντέχουν. Σπάνε και γίνονται χιλιάδες γραμμές.
Παρμένοι εμείς, χτυπάμε κάθε πόρτα της γραμμής,
και από την άλλη πλευρά της γελάμε.
Και μακριά, απέναντι στην άκρη της γης τραγουδάνε φωνές,
και σκορπάν χρωματιστές,ατσάλινες κραυγές:
"Αποχαιρέτα τις σιωπές που σου μιλούν κρυφά και σου φωνάζουν ΄΄χτύπα΄΄,
σαν τις γραμμές που κυκλικά γυρνούν και σχηματίζουν τα κέντρα"

                                                                                                  ΄΄Φ.Ε.Κ.΄΄

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016

Συντελλεσμένου Μέλλοντος

Μικρές πολύ σημαντικές ανάσες, 
Αστρικες μεμβράνες σε ατελείωτο ταξίδι, 
Μα από το πόλεμο δε πέσανε οι μάσκες, 
Κάνουν τα χρώματα στο διάστημα παιχνίδι. 
Κι Όσο οι επίγειες φωνές που θα ουρλιάζουν, 
τον απροστατευτο τον πιο γλυκό μας πόνο,  
Τα ήρεμα ηφαίστεια πάγους από φωτιά θα βγάζουν,  
Στα βήματα τα παλλινδρομικα στον τρόμο. 

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2016

Το άσπρο των ταξιδιών μας

Και περνώντας, τα σχήματα αλλάζουν και το ασπρό σπάει σε χίλια κομμάτια ενώ την ίδια στιγμή ενώνεται από κάθε άκρη της γης. Φτερωτά πλάσματα γίνονται φάλαινες με πόδια και οι Τιτάνες, δεν είναι πάντοτε Τιτάνες. Αν θες, μπορείς να τους δεις σα μικρά παιδιά που σκίζουν τα γόνατα τους στα κόκκινα χώματα, μόνο και μόνο από τη μανία τους να παίξουν.
Μυστιριώδη φυτά που σε οδηγούν στον πιο ψηλό μας δρόμο. Με ένα γρήγορο τίναγμα από το έδαφος, τόσο ατέλειωτο όσο και αστραπιαίο και το χρώμα των ματιών μας θα γίνει ένα με το άσπρο. Έκει που ο αέρας δε καίει και η απαλότητα της ατμόσφαιρας δροζίσει την ένωση πάλι με το έδαφος, όταν το άσπρο παίρνει χρώματα που διχάζουν. Ένα ταξίδι που αρχίζει και τελειώνει με τον ίδιο τρόπο. Από άσπρο σε άσπρο και τα χρώματα που μας διχαζουν







Πέμπτη 18 Αυγούστου 2016

θελαμε

θέλαμε να βγει φως από μέσα μας..
τέτοιο φως, που να σκέπαζε όλες νύχτες.
να βγαίνει σα να ξεχύνεται απ' τους πιο στενούς αρμούς.
να μην υπάρχει σκοτάδι.
θέλαμε να μην υπάρχει σκοτάδι άλλο.
και αφήσαμε μέσα του όλες τις σανίδες που θα μας γλίστραγαν στα πιο μεγάλα πάθη.
Κλείσαμε το σκοτάδι, και μαζί του έκλεισε η δύναμη να βγάλουμε το φως από μέσα μας.


                                                                Δε νίνανι