Κενοί, χαμένοι, φωτεινοί και βουτηγμένοι σε όλες τις τρύπες.
Έτσι μας μοιάζουν οι άνθρωποι.
Αυτό είμαστε.
Μισόκλειστοι και απομονωμένοι σε ένα φάσμα αθάνατο.
Ανίκανοι να δούμε πέρα από το καθρέφτη αυτό που ανταποκρίνεται.
Και στιγμιαία βομβαρδίζονται τα έξω από τα μέσα
και ανάποδα.
Μόνοι και ξεχασμένοι.
Ο ενικός αριθμός δε μ'αρέσει.
Σε κανέναν υποτίθεται δεν αρέσει...να λέει εγώ.
Να μη τον πουν εγωιστή.
Μόνο εσύ! και εγώ εσύ.
Αλλά εσύ μόνο εσύ.
Και στα μικρά τα χρόνια μας ήδη τα ξέραμε όλα.
Πάνω το πυρ, κάτω η γη όπως πάντα, αριστερά νερό και δεξιά αέρας.
Και εμείς, δεμένοι στις αλυσίδες από πυραύλους που εκτοξεύονται κρατημένοι.
Και κάνουν την αρμονία να σχηματίζεται στο γρασίδι!
Λευκοί αστερίες στο χιόνι πεσμένοι πάνω στη ζωγραφιά μας και στην αρχή μου.
Οι πληγές με νικούν και δεν ακούω άλλο σε σφυρίγματα.
Εγώ δε θα λέω σ'αγαπώ, μα μπορώ να σου βρω τη ψυχή μου.
Έτσι μας μοιάζουν οι άνθρωποι.
Αυτό είμαστε.
Μισόκλειστοι και απομονωμένοι σε ένα φάσμα αθάνατο.
Ανίκανοι να δούμε πέρα από το καθρέφτη αυτό που ανταποκρίνεται.
Και στιγμιαία βομβαρδίζονται τα έξω από τα μέσα
και ανάποδα.
Μόνοι και ξεχασμένοι.
Ο ενικός αριθμός δε μ'αρέσει.
Σε κανέναν υποτίθεται δεν αρέσει...να λέει εγώ.
Να μη τον πουν εγωιστή.
Μόνο εσύ! και εγώ εσύ.
Αλλά εσύ μόνο εσύ.
Και στα μικρά τα χρόνια μας ήδη τα ξέραμε όλα.
Πάνω το πυρ, κάτω η γη όπως πάντα, αριστερά νερό και δεξιά αέρας.
Και εμείς, δεμένοι στις αλυσίδες από πυραύλους που εκτοξεύονται κρατημένοι.
Και κάνουν την αρμονία να σχηματίζεται στο γρασίδι!
Λευκοί αστερίες στο χιόνι πεσμένοι πάνω στη ζωγραφιά μας και στην αρχή μου.
Οι πληγές με νικούν και δεν ακούω άλλο σε σφυρίγματα.
Εγώ δε θα λέω σ'αγαπώ, μα μπορώ να σου βρω τη ψυχή μου.